It's raining men!!

Ο ουρανός από το πρωί ήταν γκρίζος και θυμωμένος σαν κάτι να του έφταιγε. Το μεσημέρι σκοτείνιασε τόσο που χρειάστηκε να ανάψω το φως για να διαβάσω και όταν η καμπάνα σήμανε "έξι" οι πρώτες χοντρές ψιχάλες άρχισαν να πέφτουν με δύναμη στην άσφαλτο. Έβρεξε τόσο πολύ και τόσο δυνατά που πρώτη φορά ευχαριστήθηκα βροχή σ'αυτή τη χώρα. Όταν νύχτωσε για τα καλά οι βροντές έγιναν η φωνή τ'ουρανού και οι αστραπές με ανάγκασαν να πάω στο παράθυρο για να απολαύσω το θέαμα του ξεσπάσματος..

Εδώ η ταύτιση

Απόηχος ονείρου

Για τις μέρες που πέρασαν, για απόψε, γι'αυτές που θα 'ρθουν ..

So, so you think you can tell
Heaven from Hell,
Blue skies from pain.
Can you tell a green field
From a cold steel rail?
A smile from a veil?
Do you think you can tell?

Did they get you to trade
Your heroes for ghosts?
Hot ashes for trees?
Hot air for a cool breeze?
Cold comfort for change?
Did you exchange
A walk on part in the war,
For a lead role in a cage?

How I wish, how I wish you were here.
We're just two lost souls
Swimming in a fish bowl,
Year after year,
Running over the same old ground
Have we found?
The same old fears.
Wish you were here.

click εδώ για το όνειρο

Dreams & reality *

Λόγω διαφόρων ασυμβατοτήτων που λέει ο φίλος Νικόλας , αναγκάζομαι να μετακομίσω σε άλλη κατοικία. Tην εβδομάδα που πέρασε γύρισα όλο το Σέγκεντ μαζί με τον προσωπικό μου μεταφραστή . Τα ματάκια μας είδαν πολλά ευτράπελα και με έφεραν πολλάκις στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Μετά τις 2 πρώτες αποτυχημένες μέρες αναζήτησης ξεκινούσα την ημέρα μου με Lexotanil των 6 mg . Τα highlights της εβδομάδας ήταν:

• Oλοκαίνουριο διαμέρισμα που ο ιδιοκτήτης είχε βάλει έπιπλα που φοβόσουν να καθίσεις μήπως και σπάσουν. Το ενοίκιο ήταν εξωφρενικό για τα δεδομένα της πόλης με δικαιολογία πως ήταν πολύ κοντά στη βιβλιοθήκη. Και σκέφτομαι. Πόσο μ*λάκας μπορεί να είσαι, αγαπητέ βλάχε Ούγγρε, για να νομίζεις οτι υπάρχει νοήμον ον στον πλανήτη που θα νοικιάσει το σπίτι σου;

• Ο μεθυσμένος ιδιοκτήτης που ήρθε στο ραντεβού μας τρεκλίζοντας και σε κάθε δωμάτιο που μας έδειχνε έβγαζε και ένα υστερικό γελάκι

• Ο νεαρότατος ιδιοκτήτης που είχε βλέμμα «είμαι-άυπνος-και-παίρνω-ναρκωτικά-αλλά-φοράω-τα-μούρικα-Ray-Ban-μου-και-δεν-φαίνεται». Το κόκκινο βλέμμα του όταν τα έβγαλε μαρτυρούσε τουλάχιστον παιδί που πάει για ύπνο με τις κότες και κάθε Κυριακή πρωί κατηχητικό. Με… συγκίνησε ( teardrop). Μέτρησα έξι τατουάζ με μεγάλη ευκολία. Τα (β)ράστα του έβγαζαν από σπορέλαιο μέχρι βαρβολίνες.

• Η δικηγόρος ιδιοκτήτρια διαμερίσματος που επειδή το διαμέρισμά της ήταν στο κέντρο της πόλης, και από κάτω είχε Mc Donalds (οκ, πραγματικά κεντρικό σημείο, θα βόλευε πολύ) έπρεπε πάσει θυσία να το νοικιάσω και επιτόπου μάλιστα με – την προσοχή σας παρακαλώ- 5 ενοίκια προκαταβολή χωρίς να αφαιρούνται από τους 5 τελευταιους μήνες της διαμονής μου στο σπίτι (σημ.εδώ τουλάχιστον οι φυσιολογικοί ιδιοκτήτες αφαιρούν την όποια προκαταβολή, δεν ξέρω στην Ελλάδα πως λειτουργεί το σύστημα). Ενδεικτικά αναφέρω ότι μέσα στο διαμέρισμα απαγορεύεται:

- να καπνίσω (οτιδήποτε)
- να πάρω ναρκωτικά
- να φιλοξενήσω γονείς/αδέφλια/φίλους και φυσικά
- να βάλω ζώα (σκύλους, γάτες, ποντίκια, ψάρια)

Ανέφερα ότι δεν μπορώ να αποχωριστώ το κατοικίδιό μου, τον Crocodilino μου, αλλά δεν φάνηκε να με άκουσε. Θα κέρδιζα τουλάχιστον 5 χρόνια ζωής από το γέλιο λόγω της αντίδρασής της. Ανάλογα ένιωσα στο πρώτο μάθημα Φυσικής Κατ/σης Γ’ Λυκείου, με την ειδοποιό διαφορά ότι τότε μπορούσα να γελάσω (είχα και μάρτυρες) . Εκείνη την ημέρα κέρδισα περίπου 3-4 χρόνια ζωής , γι’ αυτό και όλοι μου λένε ότι μικροδείχνω.

Τα υπόλοιπα διαμερίσματα που είδα ήταν λείαν επιεικώς απαράδεκτα, αλλά ανάξια σχολιασμού.

Κάποια στιγμή στην μέση της εβδομάδας είχα απελπιστεί τόσο πολύ που εκτός από τα κλάμματα που μου ερχόταν να βάλω έβλεπα και απίστευτα κουλά όνειρα/εφιάλτες . Ένα από αυτά είναι ότι είχα βρει λέει ένα τεράστιο διαμέρισμα, με ολοκαινουρια έπιπλα, ωραία χαλιά, στερεοφωνικό σούπερ γουάου και φοβερή τιμή ενοικίου και έλεγα στην μητέρα μου πόσο τυχερή στάθηκα η οποία δεν με πίστευε και αποφάσισε να με επισκευτεί για να το διαπιστώσει ιδίοις όμασι. Όταν ήρθε της άρεσε τόσο πολύ που περιχαρής μου ανακοίνωσε ότι θα μείνει μαζί μου – «αφού αγάπη μου χωράμε άνετα και οι δύο- άσε που θα έχεις και τη μανούλα να σε περιποιείται» . Επιτόπου ξύπνησα.

Το άλλο κουλό είναι ότι είχα βρει ένα διαμέρισμα μέτριο, αλλά το καλύτερο ανάμεσα σε όσα είχα δει και την επόμενη θα πήγαινα να υπογράψω συμβόλαιο και να πληρώσω ενοίκιο.Το ίδιο βράδυ πήγα να τραβήξω χρήματα, και έπεσα θύμα ληστείας . Ήταν δύο παιδιά ηλικίας 16-17, Ούγγροι αλλά μιλάγανε ελληνικά όπου ο ένας ήθελε να με ληστέψει ενώ ο άλλος του ΄λεγε «ΡΕ Μ*ΛΑΚΑ ΑΣΕ ΤΗΝ ΚΟΠΕΛΑ ΗΣΥΧΗ» και εκει πιάνονται οι δύο τους στα χέρια , « και ποιος είσαι ΕΣΥ που θα πεις ΕΜΕΝΑ μ*λάκα» και κάπου εκεί ξεφεύγω, αλλά επειδή ήμουν ξυπόλητη δεν μπορούσα να τρέξω καλά και με φτάνουν και για να μην του δώσω τα χρήματα πολύ ωραία και εύκολα τα καταπίνω, και τους πετάω το άδειο μου πορτοφόλι . Μετά πάω και στο κοντινό σούπερ μάρκετ γιατί δεν είχα γάλα, άνετη κι ωραία, και τους βλέπω πάλι δίπλα μου, όπου ο καλός μου δίνει το πορτοφόλι μου άθικτο, παίρνω το γάλα μου, και με ένα πολύ απαξιωτικό βλέμμα λέω του μικρού καθικίου « ντροπή σου». Και μετά, κλασσικά, ξύπνησα.

Το νέο σπίτι εν τέλει βρέθηκε, κλείστηκε, πληρώθηκε και από σήμερα τα κλειδιά βρίσκονται στα χέρια μου. Προς το παρόν το βρίσκω σχεδόν ιδανικό. Το μόνο πρόβλημα είναι οτι επειδή έχει μια κάποια Ιστορία (ανήκε σε έναν διάσημο Ούγγρο ποιητή) δεν μπορώ να βάλω μέσα τον σκύλο των ονείρων μου, ένα λαμπραντόοοορ :( .
Θα ενημερωθείτε για τα εγκαίνια μόλις γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές. Για να σας προϊδεάσω, θα περιλαμβάνουν κόκκινα χαλιά, σαμπάνιες και ο Μέγας Μάγιστρος Αθήναιος θα επιμεληθεί της κουζίνας (γι' αυτό και μόνο ΠΡΕΠΕΙ να έρθετε). Ως τότε ασπάζομαι τα μαγουλάκια σας και σας χαιρετώ.

(* title sponsored by S.Nikolas)

Nihon (aka Japan)

Πέρυσι τέτοιον καιρό αγωνιούσαμε μαζί για το αν θα σε δεχτούν στην χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου , και όταν ήρθε η απόφασή τους ότι μπορείς να πας, η χαρά σου ήταν απερίγραπτη. Η δική μου διπλή απ'τη δική σου γιατί ήξερα πόσο πολύ το ήθελες.
Απ' ότι μου έλεγες, είναι πραγματικά υπέροχα. Ένας χρόνος πέρασε, και τώρα ήρθε η ώρα να επιστρέψεις στην γνώριμη πια -για σένα- Ευρώπη (όλος ο κόσμος μια γειτονιά ;) ). Εύχομαι πραγματικά να απόλαυσες αυτήν την εμπειρία και σύντομα να βρεθείς εκεί ξανά. Τι να ευχηθώ; Καλό ταξίδι; Καλή επιστροφή; Να σε δω οσο το δυνατόν γρηγορότερα; Όλα. Κάθε επιθυμία σου πραγματικότητα - το αξίζεις. Να προσέχεις.

1 coctail ηρεμιστικών παρακαλώ

Μα είναι δυνατόν ΟΛΟΚΛΗΡΗ Oυγγαρία να μην έχει ένα ρημαδο-Starbucks ;; Νισάφι πια!

Laugh or cry... feels the same

Πριν από μερικές μέρες έβαλα ένα στοίχημα με τον εαυτό μου ... Το πρώτο μέρος του (αυτό ολοκληρώθηκε μέχρι στιγμής) δεν μπορώ να πω πως το κέρδισα στο έπακρο.. αλλά ήμουν ανάμεσα στα ελάχιστα άτομο που πέρασαν (μέσα σε δύο μέρες πέρασαν οι 5 από τους 76). Εξετάστηκα από την πιο ^&*(*&^** καθηγήτρια που διαθέτει το dptm της Ανατομίας και μου έπεσαν ΟΛΑ τα θέματα που παρακαλούσα να μην μου πέσουν :( (πάντα συμβαίνει αυτό). Θα ήθελα να το ξαναδώσω για άριστα, αλλά οι μεγαλύτεροι φίλοι μου μου έριξαν ένα περιποιημένο κράξιμο :( .. Θεωρείται λέει απίστευτο να ξεμπερδέψω από Ανατομία από την πρώτη εβδομάδα της εξεταστικής και μάλιστα με την συγκεκριμένη καθηγήτρια και να κάτσω στ'αυγά μου, συνεχίζοντας με τα επόμενα.
Θα δω πως θα 'μαι τελειώνοντας και τα άλλα μαθήματα... και άμα έχω αντοχές θα πάω να το παλέψω.
Πάμε για το επόμενο τώρα! Ούφ!

Ηθικό; Ακμαιό-τά-τό!

Διανύω εποχή εξεταστικής που σημαίνει ότι η βιβλιθήκη γίνεται το δεύτερο σπίτι μου, πιο σπίτι μου κι απ'το σπίτι μου δηλαδή, αφού εκεί περνάω ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι του 24ωρου. Και επειδή εδώ και κάτι μέρες είμαι κατά βάση άυπνη (κοιμάμαι όσο προλαβαίνω), σήμερα με έπιασε μια φρίκη άνευ προηγουμένου. Αποφασίσαμε με τους φίλους μου, λοιπόν, που βρίσκονται στην ίδια φάση με μένα, να μην κλειδώσουμε εμείς σήμερα τη βιβλιοθήκη, αλλά να φύγουμε λίγο νωρίτερα, για να πάμε να φάμε παγωτό. Τίποτα το σουπερ-γουάου δηλαδή, απλά να ξεμπλοκάρουμε λιγάκι...

Βλέπαμε τον κόσμο να κάθετε αραχτός ΚΑΙ λάιτ στις καφετέριες, στα πεζούλια , στο συντριβάνι, και λιώναμε. Εν τω μεταξύ, είχε τον τέλειο καιρό, όχι πολύ ήλιο, ένα δροσερό αεράκι, εεε.. δε θέλει πολύ ο άνθρωπος.. Σχεδόν ταυτόχρονα είπαμε τι καλά που θα ήταν να πιάναμε μια γωνία, και να μείνουμε εκεί μέχρι αύριο. Όνειρα θερινής νυκτός ..

Είμαι πεπεισμένη ότι ο Θεός, ή όπως αλλιώς λέγεται, είναι κατά των μαθητών και φοιτητών όλου του κόσμου και έχει φτιάξει την Άνοιξη με μοναδικό βρώμικο σκοπό να τους βασανίζει και να τους αποσυντονίζει. Ως αντίδραση λοιπόν, (που δεν θα βγάλει πουθενά, παρά μόνο αναπτερώνει το ηθικό μου), αύριο θα κλείσω όλα τα πατζούρια και τις κουρτίνες, και θα ανάψω το πορτατίφ μου και θα χαίρομαι γιατί δεν θα έχω τίποτα να με αποσπάσει.

ΖΗΤΩ ο χειμώνας!

ΖΗΤΩ η βροχή!

ΖΗΤΩ τα χιόνια!

ΖΗΤΩΩΩΩ!!!

..

Ανησυχώ. Δεν μπορώ να το κρύψω, δεν μπορώ να το αρνηθώ,απλά δεν στο λέω για να μην σε ανηυχήσω κι άλλο.
Ξέρω πως δεν μου το είπες νωρίτερα γιατί ξέρεις πόσο πολύ σ'αγαπώ, και πόσο θα ανησυχούσα αν μάθαινα οτι δεν είσαι καλά. Ξέρω οτι μ'αγαπας κι εσύ το ίδιο και θες να είμαι καλά.
Θα ρωτήσω να μάθω τα πάντα γι αυτό. Κι αν χρειαστεί θα έρθω να σε βρω και δεν με νοιάζει ούτε η εξεταστική, ούτε τίποτα. Θέλω μόνο να είσαι καλά, και θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου γι'αυτό. Είσαι το άλλο μου μισό. Είσαι κάτι παραπάνω από αυτό.
Από σένα θέλω μόνο να 'σαι ψύχραιμος. ΟΛΑ τα άλλα άστα πάνω μου. Σ'αγαπώ.

Ταρζανιές..

Από μικρή μου άρεσαν τα κόλπα και τα δύσκολα στοιχήματα. Ακόμα μου αρέσουν. Έχω βάλει με τον εαυτό μου 1 στοίχημα, με 3 διαφορετικά μέρη, όσον αφορά τα μαθήματα της εξεταστικής. Το πρώτο μέρος είναι οι 12 άθλοι του Ηρακλή μαζί , το δεύτερο οι πρώτοι 10 και το τελευταίο ένα κομμάτι κέικ (piece of cake). Και επειδή είμαι και ολιγαρκής όπως έχω ξαναπεί, δεν αρκούμαι με τίποτα λιγότερο από το άριστα για το πρώτο μέρος (εδώ είναι η ολιγάρκεια ντε!). Δεσμεύομαι στον εαυτό μου να διαβάσω πολύ και να 'μαι Ελλάδα την προκαθορισμένη ημερομηνία. Που είναι τα βιβλία μου; Οέο;

Aς τραγουδήσουμε όλοι μαζί!

Το ξαναβρήκα μετά από καιρό και καταχάρηκα!

Ή εγώ είμαι διεστραμμένη ή αυτό είναι όντως πολύ αστείο!

Ή και τα δύο :D

"και μου πες ξημερώματα «πάρε με από ‘δω»"

Πριν καλά καλά ανοίξω τα μάτια μου, άρχισα να σιγομουρμουρίζω pink floyd.Είναι επειδή έβλεπα στον ύπνο μου ότι βρισκόμουν ξανά σ'εκείνη τη συναυλία. Το επόμενο τραγούδι, ίσως το πιο καταλυτικό της βραδιάς, αφιερώνεται στο μοναδικό άτομο που κατάλαβε τα πάντα χωρίς να πω τίποτα.

Σ'έχω δε σ'έχω
Μανώλης Λιδάκης

Σ' έχω δε σ' έχω, σε κρατώ δε σε κρατώ
Ελπίζω δεν ελπίζω σ' ονειρεύομαι
Είσαι δεν είσαι πάλι αυτή που με καλεί
Μένω δε μένω πάλι μένω απ' την αρχή

Ελπίζω δεν ελπίζω σ' ονειρεύομαι
Ελπίζω δεν ελπίζω σ' ονειρεύομαι

Γίνεσαι φωτιά κι αέρας
νερό κι αέρας, φωτιά
μες τα χέρια μου κοιμάσαι
χάνεσαι μετά

Σ' έχω δε σ' έχω πάντα εσύ με οδηγείς
Μπαίνω δε μπαίνω σ' αδειανό μιας φυλακής
Σ' αγγίζω δε σ' αγγίζω σ' ονειρεύομαι
Τα χτίζω τα γκρεμίζω σ' ονειρεύομαι

συμβιβάσου! updated

"δεν υπάρχουν άγγελοι σου λεω.."

όπως το αντιλαμβάνεται ο καθείς.

Nothing special

Αφού με πρόδωσε ο Νικόλας , ας το κάνω και επίσημο ποστ .
Σήμερα έχω γενέθλια. Ο Νικόλας πιστεύει πως γίνομαι 18 ,εγώ πάλι προτιμώ το 19 :ρ:ρ !

Τι άλλαξε από πέρυσι μέχρι φέτος;

1. Τελείωσα το χαζοσχολείο . ΟΟΟΟΛΕΕΕΕΕ!! Μόνο μια καταπληκτική 5ήμερη μου χάρισε. Οι καλύτερες φιλίες έγιναν λόγω φροντιστηρίου (δε θέλω σχόλια για το τι καλό που κάνει το σημερινό "σχολείο" στην μαθητική κοινότητα). Παραδέχομαι ευθαρσώς ότι δεν μου λείπει καθόλου.

2. Πέρασα στο παν/μιο οπότε και μετακόμισα. ( Οh, yeah!! )

3. Έγινα πιο αισιόδοξη και νομίζω οφείλεται στο ότι κάνω κάτι που πραγματικά με γεμίζει.

Αυτά.

Αφιερωμένο εξαιρετικά

Όλα ξεκίνησαν ένα μεσημέρι, λίγες μέρες πριν την εξεταστική. Είμαστε στη βιβλιοθήκη και λιώνουμε πάνω από τα βιβλία ο Σ. , ο Χ. κι εγώ. Με τον Χ. ετοιμαζόμαστε για Βιολογία, ο Σ. για κάτι τρομακτικό, νομίζω φαρμακολογία.
Εκεί που έχω αρχίσει να σκέφτομαι πόση ώρα θα μου πάρει να κόψω τις φλέβες μου με χαρτί , διαπιστώνω ότι για αρκετή ώρα διαβάζω ένα κεφάλαιο και δεν καταλαβαίνω λέξη. Χμ. "Δεν είναι καλό αυτό" σκέφτομαι και ρωτάω τον φίλο συμμαθητή αν έχουμε κάνει φωτοσύνθεση. Τι το 'θελα;
Η απάντηση έρχεται από τον Σ. " μάνα μου, εμείς δεν κάνουμε φωτοσύνθεση!! Τα φυτά κάνουν".. Αφου μας άκουσαν και έβρισαν και σιχτίρισαν όλοι οι φοιτητές του ορόφου (sorry gyes), άρχισαμε να παίρνουμε μπρος και να το παρατραβάμε, αυτή τη φορά πιο ήσυχα με το θέμα της φωτοσύνθεσης στο ανθρώπινο είδος.
Η πλάκα συνεχίστηκε σε όλη την εξεταστική, έχει πάρει άλλες διαστάσεις, μπήκε και η Μ. στην όλη φάση, και συνεχίζουμε :). Στην ιστορία έχουν μπλεχτεί , ενδεικτικά αναφέρω, πρόβατα (μπε-ε-ε-ε), μεταλλάξεις, και προσφάτως, και μαϊμούδες. Όλα αυτά βέβαια μας έχουν χαρίσει άπειρες δόσεις γέλιου και πολλά λίτρα δακρύων απ'την πλευρά μου.
Την ημέρα που θα φεύγαμε για διακοπές, σχεδόν 3 εβδομάδες πριν, εκεί που πίναμε τον καφέ μας και κοιτάγαμε τα ρολόγια μας για το πότε θα περάσει η ώρα να έρθει το ταξί για το αεροδρόμιο, ο Σ. μου δωρίζει ένα κουκλάκι - προβατάκι. "Να το πάρεις μαζί σου για να μας θυμάσαι". Το προβατάκι ταξίδεψε μαζί μου, και γύρισε ξανά εδώ σώο και αβλαβές. Το είδα πριν λίγο δίπλα στο ξυπνητήρι και είναι εκεί για να μου θυμίζει κάθε πρωί πόσο τυχερή είμαι που δεν σπουδάζω στο πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης αλλά του Σέγκεντ (αα.μ.ν.κ.φ..).
Το τελευταίο βράδυ στην Ελλάδα και Κύπρο (για τα παιδιά), το πιο δύσκολο βράδυ της παρέας παμψηφί, μιλάγαμε στο τηλέφωνο με τις ώρες προσπαθώντας να κάνουμε ο ένας τον άλλον να νιώσει καλύτερα.. Δεν φοβάμαι αν αυτό χαλάσει. Άλλωστε, "ξέρουμε τις εξόδους μας" ;)).

Γιατί ρε γαμώτο;

Κι ενώ εγώ περνούσα ανέμελα τις διακοπές μου , Μ. Πέμπτη ένας 27χρονος πεμπτοετής φοιτητής Ιατρικής , φίλος πολύ καλού μου φίλου, άφηνε την τελεύταία του πνοή στην κλινική του Σέγκεντ. Τα αίτια ακόμα άγνωστα. Δεν έπαιρνε ναρκωτικά, δεν έπινε και όλα τα τεστ που έγιναν βγήκαν αρνητικά. Ανακοπή καρδιάς το πιο πιθανό. Και λες.. ειναι δυνατόν ρε γαμώτο... ; ......

Και σαν να μην έφτανε αυτό...

Η αδελφή μιας φίλης μας.. 27 χρονών κι αυτή , με δυο μικρά παιδάκια, έχασε τη μάχη με τον κωλοκαρκίνο.

......

Μπιρι-μπι-μπλομ !

Θελω να γράψω διάαααφορα αλλά δεν ξέρω πως να αρχίσω. Μάλλον φταίει το ότι δεν έχουν καμία συνοχή μεταξύ τους. Ξεκινάω κι όπου βγάλει.

Πέρασα τέλεια. Όχι, δεν υπερβάλω, πέρασα τόσο καλά που ειλικρινά, καλύτερα δεν γίνεται. Δηλαδή, όχι, νταξ, γίνεται αν είχα 2 ακόμα άτομα μαζί μου , αλλά επειδή είμαι ολιγαρκής, θα αρκεστώ σε αυτά που έχω και δεν θα ζητήσω περισσότερα.

Του μπιγκίν γουίθ, είδα την κολλητή μου , που ενώ την αγαπάω (πολύ) ώρες ώρες μου 'ρχόταν να την πνίξω. Και την είδα και λίγο, φαντάσου :ρ( σόρρυ μικρούλα, φιλάκι-σμουτς).

Πήγα στον Μίλτο. Τι ποιo Μίλτο; Τον Πασχαλίδη φυσικά, γιατί ο Παπαστάμου δεν κάνει μόνος του συναυλίες. Τι θεϊκή βραδιά ήταν αυτή;.. Ο άνθρωπος δεν παίζεται....Συμπαθητικός και ο Λειβαδάς , παρόλο που δεν το περίμενα. Πολλά βραβεία σε sd54, Hubba-bubba και Ιωάννα!

Γνώρισα και κόσμο , ανάμεσα στους οποίους έλαμψε η παρουσία του Πίρι και του Νικόλα. Φοβερά παιδιά και τα δύο, χάρηκα πάρα πολύ!!!

Πήγα και στο πολυσυζητημένο μπλογκοπάρτυ, και αν μη τι άλλο, γέλασα πολύ.Πάρα πολύ. Εδώ να καταθέσω τα σέβη μου στον sd54 και τη Χ. , το Πίρι και τον Κίλλογκ , και φυσικά τον Αλέξανδρο. Να 'στε καλά παιδάκια ;) . Εκεί η γνωριμία με τον Νανάκο θα μου μείνει αξέχαστη. Να ξαναγίνει για να γνωρίσουμε κι άλλους!! :)))

Πήγα και μια γρήγορη βόλτα στην Θεσ/νίκη , πέρασα πάαρα πολύ ωραία , προφανώς γιατί η παρέα ήταν καραμώ. Εις το επανειδείν με τους βόρειους που σνομπάρουν επιδεικτικά την Αθήνα :ρ. Αλλά επειδή είμαι καλός άνθρωπος τις Τετάρτες, τους συγχωρώ και συνεχίζω :) .

Αγόρασα και το πολυαναμενόμενο cd του Αλκίνοου και ευφράνθηκαν η καρδούλα μου και τα αυτάκια μου. Καιρός ήταν να ανανεωθεί η λίστα των τραγουδιών που με συνόδευαν πάνω στο ποδηλατούι μου :).

Θέλω να σας ξαναδώ όλους. Δεν έρχεστε καμιά βόλτα από δω; :D

love at first sight (?)

"Δεν περίμενες να ενθουσιαστείς τόσο πολύ από τη γνωριμία σας. Δεν μπορείς να κρίνεις αντικειμενικά ακόμα, αλλά η γοητεία του είναι ακαταμάχητη- αυτό είναι το μόνο σίγουρο.Η φωνή του από το τηλέφωνο είναι αρκετά ελκυστική , παίζει μαζί σου ένα παιγνίδι φαντασίας αργό και βασανιστικό. Από κοντά η διαφορά σε σκοτώνει. Φωνή ζεστή και -ναι- σέξυ. Όταν σου μιλάει σε κοιτάει στα μάτια και νιώθεις να χάνεις τα λόγια σου . Μοιάζει να ξέρει τι θέλει και δρα σαν τον κυνηγό που περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να επιτεθεί στο θήραμά του. Κι εύ ξέρεις τι θέλεις. Αυτόν θέλεις! Του το δείχνεις και κάνει πως δεν καταλαβαίνει.
Και τώρα τι κάνεις; Μια ευχή ξανά και ξανά.. Να κρατήσεις εκείνη την ελπίδα που σε καίει και σε λυτρώνει ή να πάρεις ξανά το δρόμο της λήθης; Δεν ξέρεις "αν είναι αργά να τον κερδίσεις" , σίγουρα όμως "είναι νωρίς να κάνεις πίσω". "

Που λες..

σήμερα, σε λίγες ώρες πετάω για το σπίτι μου. Το δεύτερο σπίτι μου για να είμαι ειλικρινής. Μάλλον ανυπομονώ να δω οικογένεια, φίλους και συναυλίες.Μα πιο πολύ ανυπομονώ να δώσω μια μεγάλη αγκαλιά σε μια ψυχή που μου έχει λέιψει απεριόριστα, και να παίξω με τον σκύλο μου. Να λερώσει τα φρεσκοφορεμένα μου ρούχα και να με αγκαλιάσει με τον δικό του τρόπο: σακατεύοντας με με την φόρα που έρχεται και πέφτει πάνω μου (είναι πιτ μπουλ το γλυκό μου).
Θα του πω δήθεν εκνευρισμένη "Τώρα τα 'βαλαααα" αλλά στη συνέχεια θα του χαμογελάσω και θα τον αρχίσω στα χάδια.

Σήμερα λοιπόν αφού είχα ένα καταπληκτικό απόγευμα, το πρώτο από την αρχή του δεύτερου εξαμήνου, και ύστερα από 7 συνεχείς εβδομάδες εξετάσεων αποφάσισα να μην πάω στα αυριανά μαθήματα(κατα τα 2/3 τουλάχιστον). Νομίζω πως βαθειά μέσα μου έχω τύψεις, αλλά είναι τόσο βαθειά που δεν μπορώ να πνιγώ για να τις βγάλω στην επιφάνεια.

Ανυπομονούσα για αυτή τη στιγμή 2,5 μήνες:
Η βαλίτσα ανοιχτή στο πάτωμα, σχεδόν να μην ξεχωρίζει από το χαλί, και δεξιά-αριστερά να κείτονται ρούχα, δώρα και λίγα βιβλία (για τα μάτια του κόσμου :ρ). Τα φώτα στο σαλόνι, το δωμάτιο, το μπάνιο, όλα αναμμένα κι εγώ να πηγαίνω πέρα δώθε προσπαθώντας να θυμηθώ τι άλλο πρέπει να πάρω μαζί μου.

Την τελευταία φορά που ακολούθησα την ίδια διαδικασία όλα γίναν πολύ γρήγορα.Η ένταση ήταν τόσο μεγάλη (σκληρή εξεταστική) που σχεδόν ξέχασα να κλειδώσω την πόρτα φεύγοντας. Σήμερα τα πράγματα είναι καλύτερα. Σ'αυτό βέβαια βοήθησε και το υπέροχο απόγευμα που πέρασα με τους 3 στενότερους μου φίλους.Ξέρω πως κι αυτοί θα μου λείψουν.Τόσες μέρες θα περάσουν χωρίς να κάνουμε "αυτήν την ιστορία να μεγαλώνει".

Τι άλλο μένει; Μονάχα να δυναμώσω το ραδιόφωνο και να πάω να ετοιμαστώ.
"Ο γυρισμός είναι ταξίδι"...

"Αγάπης φως,της γης ταξίδια,μαύρα παράξενα παιγνίδια.."

Μόλις σηκωθώ θα πάω αμέσως στο παράθυρο να κοιτάξω τον ουρανό. Σήμερα μουντός, συννεφιασμένος και βροχερός, μου θύμισε ένα τραγούδι που είχα πάρα πολύ καιρό να ακούσω. Το βρήκα στα αρχεία μου και το έβαλα να παίζει.Κάθισα στην πολυθρόνα πίσω από το γραφείο, έκλεισα τα μάτια και...

Απ' το παράθυρο έρχεται η εικόνα του χειμώνα
βροχή που πέφτει δέντρα που λυγίζουν στο βοριά
κι εσύ σκυμμένος πάντα εδώ με χέρια ματωμένα
συζήτηση αρχινάς με τον καθρέφτη σιωπηλά

Γύρω σου κάποιες κίτρινες παλιές φωτογραφίες
Την εποχή που ήσουνα παιδί
Το ραδιόφωνο απ' τα χρόνια του '60
Στην μοναξιά σου παρηγοριάς φωνή

Τι σου 'δωσ' η ζωή καλό για να θυμάσαι
Σε πότισε με χάπια ηδονής
Παραμυθένια χρώματα και γεύσεις του θανάτου
Σε κάθε βήμα σου σε κάθε σου στιγμή

Τώρα ο καθρέφτης έμεινε μονάχος μαρτυράς σου
Σύμμαχος με τα άθλια τα χρόνια που μισείς
Σ' ένα τασάκι βρίσκονται σβησμένα τα όνειρά σου
Σ' ένα μπουκάλι με ποτό η ίδια σου η ζωή

Σ' ένα τασάκι βρίσκονται σβησμένα τα όνειρά σου
Σ' ένα μπουκάλι με ποτό η ίδια σου η ζωή

Πυξ Λαξ , "Η εικόνα του χειμώνα"

Aν δε το πω θα σκάσω!!!

Ο ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ

7-8/4/2006
και
14-15/4/2006

ΘΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ.

Τιμή εισιτηρίου : 11 Ε
Λάμπρου Κατσώνη 189, Αγ. Ανάργυροι

210-2610444
210-2610438

Θα προλάβω μόνο το δεύτερο διήμερο.Εννοείται οτι θα πάω και τις δύο μέρες ακόμα κι αν δε βρεθεί κανένας να μου κάνει παρέα.
Ύστερα από τοσες συναυλίες που έχασα, συν αυτές που θα χάσω στη Θεσ/νίκη (αν ερχόμουν δυο μέρες νωρίτερα θα τις προλάβαινα γκρρρ), επιτέλους έγινε το θαύμα που τόσο πολύ ήθελα!!

Όπως κι αν λέγεσαι, σ'ευχαριστώ.Θα το θυμάμαι.....