Οι κάτοικοι της Ελλάδας δεν μπορείτε να εκτιμήσετε *πραγματικά* την αξία ενός γιαουρτιού Τοτάλ με μέλι, της φέτας, του ελληνικού καφέ, του σουβλακίου και της Αμίτας Motion όπως επίσης και μερικών άλλων διαδεδομένων τροφίμων εκεί κάτω.
Για να είναι στα 22 σου, η πρώτη σου παρατήρηση σχετική με το φαγητό είναι σχεδόν σίγουρο ότι κάτι έχει πάει *πολύ* λάθος με τη ζωή σου.
Όταν δε, έχεις μπροστά σου ένα χαρτάκι ποστ-ιτ , αρχίζεις να γράφεις κάτι γενικό όπως "so.." και η φράση συνεχίζεται ασυναίσθητα "...f*ck you ANYWAY!" τότε σιγουρεύεσαι πως στ'αλήθεια κάτι έχει πάει πολύ λάθος με τη ζωή σου.
'Οταν μια καλοπροαίρετη συναυλιακή ενημέρωση από συμπλόγκερ σε ρίχνει σε μια ημικατατονία γιατί συνειδητοποιείς μέχρι στιγμής τι έχεις χάσει από τα καλλιτεχνικά δρώμενα, ήρθε η ώρα να παρατήσεις ό,τι έκανες και να πάρεις το πρώτο αεροπλάνο για τα πάτρια. Μετά βέβαια σκέφτεσαι ότι άμα σε δούν στην Ελλάδα γνωρίζοντας πως έχεις ανειλλημένες υποχρεώσεις, θα σε στείλουν πίσω με το ίδιο αεροπλάνο, και τότε απλά κατσουφιάζεις κι άλλο και κάθεσαι στ'αυγά σου.
Όταν βλέπεις βιβλία και δεν θέλεις για κανένα λόγο να τα ανοίξεις, πόσο μάλλον να μάθεις αυτά που γράφουν, τότε μάλλον έχεις κουραστεί πολύ και χρειάζεσαι διακοπές.
Σε αυτήν την περίπτωση, ένα εισιτήριο στο μέιλ θα ήταν much much appreciated, αλλά γυρνάμε πίσω στην πρό-προηγούμενη βουλίτσα και ως εκ τούτου, καταλήγουμε σε ένα φαύλο κύκλο.
Σκέφτομαι εδώ και μερικές μέρες να μετακομίσω στο wordpress. Ακούω για πιο πολλά templates, πιο λειτουργική σχεδίαση, πιο εύκολη χρήση. Νομίζω πως θέλω πια να αλλάξω την διεύθυνση-σιδηρόδρομο (δεν ήξερα τότε, ήμουν μικρή), να κυκλοφορώ πια και με ένα όνομα, μιας και με έχετε γνωρίσει και ως Whitefire και ως Radiolover, Alienlover ή απλά το άλιεν αλλά και με το κανονικό και κατά κόσμον μου όνομα Jo.
(Poll1: Να σας πω την ιστορία πίσω από το καθένα, ναι ή ου; Poll2: Μήπως να το κλείσω αυτό εδώ και να αρχίσω από την αρχή; Vote Now!)
[Tώρα βέβαια που το βλέπω και γραμμένο, αυτές οι πολλαπλές ταυτότητες κρύβουν μια πολυσχιδή προσωπικότητα ή μήπως μια γενικότερη έλλειψη ταυτότητας; Μήπως δεν λαμβάνω αρκετή αγάπη από τους γύρω μου και έχει δημιουργηθεί ένα εσωτερικό πελώώώώώώριο κενό; Μήπως νιώθω ανέστια; Χμμ..Τροφή για σκέψη. Σκεψ Σκεψ Εντατίκ που λέει και ο Μπεεες.]
Αλλά έχω και απορίες όπως για παράδειγμα το ιστορικό και τα σχόλια σας πως θα τα μεταφέρω από την άλλη, από τη στιγμή που είμαι στουρνάρ' κομπιουτερικώς; Παρακαλείστε όσοι έχετε χρησιμοποιήσει και τους 2 servers και/ή μπορείτε να με ξεμπουρδέψετε σχετικά με τη χρήση και τη λειτουργικότητα, τη βολή του μπλόγκερ εν πάσει περιπτώσει, να με ενημερώσετε. Οποιαδήποτε άποψη θα είναι ευπρόσδεκτη και καλοδεχούμενη!
Περίεργη βραδιά η αποψινή.. μετά από μια πολύ ωραία βόλτα - από τις σπάνιες των τελευταίων ημερών - ήρθε αυτό το αξεπέραστο κομμάτι και μου θύμισε μικρά γλυκόπικρα περιστατικά του παρελθόντoς, μια επιθυμία που ορθώς δεν έγινε πράξη για ένα ταξίδι, μια συζήτηση και πολλά άλλα μικρά αλλά τεχνηέντως κρυμμένα βαθειά στη μνήμη "πραγματάκια".
Υ.Γ.: Το ραδιοφωνικό ποστ που έγινε εχθές βράδυ, σήμερα το πρωί και με τη τσίμπλα εις μάτι κατά λάθος διαγράφηκε, και λόγω μεγέθους και έλλειψης χρόνου δεν δύναμαι να το ξαναγράψω. Ζητώ συγγνώμη από Ηφαιστίωνα και *Γης που τα σχόλια τους από το αντίστοιχο ποστ παρασύρθηκαν από την πρωινή μαστούρα.
Αυτόν τον καιρό σας ζητάω συνέχεια χάρες. Ακόμα μία είναι στη σειρά αλλά είναι διαφορετική από κάθε άλλη μέχρι στιγμής.
Είναι ΜΕΓΑΛΗ ανάγκη να στείλετε σήμερα και αύριο πολύ πολύ θετικά vibes για 3 άτομα που βρίσκονται εδώ στην κεντρική Ευρώπη και μάχονται κάτω από χιλιάδες χαρτιά, τετράδια, βιβλία, ντοσιέ, στυλό, και πολλούς τόνους άγχους. Είναι μια πάαααρα πολύ μεγάλη μέρα αύριο και χρειαζόμαστε όλα τα θετικόνια και τα αγαπόνια που μπορείτε να μας στείλετε. Μια καλή σκέψη, μια προσευχούλα το βράδυ που θα κοιμηθείτε, σε όποιον Θεό πιστεύετε, θα είναι στ'αλήθεια much much appreciated. Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων από καρδιάς.
'Οσο πιο πολύ ψάχνεις κάτι, τόσο απομακρύνεται από την παλάμη σου, έρωτας, επιτυχία, ευτυχία, ό,τι γυρεύει ο καθένας, όλα αρνούνται να σε κοιτάξουν μέχρι να υψώσεις έναν τοίχο μπροστά και γύρω σου και να κλειστείς ξανά στο προσωπικό σου σύμπαν. Τα στενά όλα κλεισμένα, και μια αδιαφορία, γιατί το θαύμα όσο και αν σε περιμένει στην επόμενη γωνία, κρύβεται μόλις στρείψεις. Στο αποτέλεσμα αυτός που πάντα κερδίζει είναι ο Μέρφυ και όχι ο Κοέλο.
Και δεν μου καίγεται καρφί, γενικότερα...
"If it's too loud, you are too old" - Υποπτεύομαι πως γι'αυτό θα παραμείνω στο προσωπικό μου σύμπαν, τουλάχιστον εδώ έχει ησυχία..
Εχθές εκεί που αμέριμνη διάβαζα, φιλική, ευάερη κι ευήλια ύπαρξη μου έστειλε μια φωτογραφία με 64 ατάκες με τις οποίες αντικαθιστάς την ερώτηση "κάνεις σεξ; " από έρευνα του Mad (όχι του δικού μας, του καναλιού). Αλλά επειδή δεν μου ήταν αρκετές μάζεψα και διάφορες άλλες, για να έχουμε μια πλήρη άποψη του θέματος. Πάμε λοιπόν:
Το μαστιγώνεις το δελφίνι;
Τον φυσάς τον κουραμπιέ;
Τα λες τα κάλαντα;
Το φτύνεις το κουκούτσι;
Τα κουνάς τα ζάρια;
Τη γυρίζεις τη μπετονιέρα;
Το αλευρώνεις το άρβυλο;
Την τσοκανάς την πάπια;
Τον παλουκώνεις το δράκουλα;
Τη φυσάς τη σούπα;
Τα βάζεις τα βέλη στη φαρέτρα;
Τη στύβεις την αντζούγια;
Το γυαλίζεις το πόμολο;
Τον μπουγελώνεις τον παπαγάλο;
Τον πας καλά το σκαραβαίο;
Το παστώνεις το καταϊφι;
Τη μαρκαλίζεις την κατσίκα;
Το ντραλονάρεις τον καναπέ;
Τη ζευγαρώνεις την κάλτσα;
Πατώνεις;
Τα βερνικώνεις τα φασόλια;
Τη ζουπάς την κέτσαπ;
Το ρουφάς το μύδι;
Το τεντώνεις το σεντόνι;
Το ξεπλένεις το μαρούλι;
Το πας σούζα το τρίκυκλο;
Το σηκώνεις το χειρόφρενο;
Τις βλέπεις τις ειδήσεις των οκτώ;
Την κομποζάρεις την πολυθρόνα;
Το χορεύεις το λάτιν;
Το ξεβγάζεις το πινέλο;
Το μασουλάς το τουλουμπάκι;
Το δένεις το μπουρνούζι;
Το ξυρίζεις το ακτινίδιο;
Τον ξηλώνεις τον καβάλο;
Το φοράς το περουκίνι;
Τη γαργαλάς την μπάμια;
Τον ξεπατώνεις τον αργαλειό;
Το πνίγεις το κουνέλι;
Το τσουλάς το διφραγκάκι;
Την τζαγκουρνάς την πεύκα;
Την πας βόλτα τη στράντζα;
Απλώνεις ρούχα την Παρασκευή;
Την καρφώνεις την τσιμούχα;
Φτύνει ο μπούλης;
Το βάζεις το καλαμάκι στο φραπέ;
Την ξελεπιάζεις τη ζαργάνα;
Το ξύνεις το μολύβι;
Το τυλίγεις το καλώδιο;
Το λαδώνεις το σασμάν;
Τον φεσώνεις τον περιπτερά;
Τραβάς τα βυζιά της πεταλούδας;
Τις γυρίζεις τις μπριζόλες;
Τον πνίγεις τον ιππόκαμπο;
Τη μαδά την παπαρούνα;
Ξυρίζεις τη μασχάλη;
Τον βουτάς τον κολιό στο ξίδι;
Τη ματσακονιάζεις τη βάρκα;
Την καις τη βάτα;
Το δαγκώνεις το μαξιλάρι;
Τον βαφτίζεις τον Αλβανό;
Τον γυαλίζεις τον αστακό;
Την καβουρδίζεις την καραμέλα;
Το σηκώνεις το χειρόφρενο;
Το πνίγεις το κουνέλι;
Την τζαγκουρνάς την πεύκα;
Την πας βόλτα τη στράντζα;
Την καρφώνεις την τσιμούχα;
Την ξελεπιάζεις τη ζαργάνα;
Το λαδώνεις το σασμάν;
Την τυλίγεις την τορτίγια;(η δική μας συμμετοχή στη λίστα)
Τις γυρίζεις τις μπριζόλες;
Την κρατάς την τιάρα;
Tο τρίβεις το πιπέρι;
Tο λαλας το κλαρινάκι;
Tον βάζεις τον σύρτη στο πορτάκι;
Το σιροπιάζεις το γαλακτομπούρεκο;
Την τρίζεις την όπισθεν;
Το πνίγεις το κουνέλι;
Το σηκώνεις το σακάκι;
Το βάζεις το ταψί στο φούρνο;
Την ξεφλουδίζεις τη μπανάνα;
Την κουνάς την αχλαδιά;
Σου αρέσουν τα ξινά;
Το διπλώνεις το σεντόνι;
Τη βάζεις την κάλτσα στο συρτάρι;
Το τρίβεις το πιπέρι;
Το λαδώνεις το τηγάνι;
Το κουρδίζεις το ρολόι;
Τον αχνίζεις τον κουραμπιέ;
Το στύβεις το λεμόνι;
Το κρύβεις το σαλάμι;
Την καθαρίζεις την οδοντόβουρτσα;
Τον κάνεις τον σημαιοφόρο;
Τον βοσκάς τον κένταυρο;
Τις παίζεις τις χορδές;
Την παριστάνεις τη σκούπα;
Τον πας τον απορροφητήρα;
Το κρατάς το δόρυ;
Τη ρυθμίζεις την ένταση;
Την παριστάνεις την μπασκέτα;
Τον βάζεις τον φορτιστή στην πρίζα;
Το εξαερώνεις το καλοριφέρ;
Το πλάθεις το σουτζουκάκι;
Το αρμέγεις το φίδι;
Το κουνάς το Μilko;
Το φυσάς το καλάμι;
Την καίς τη βάτα;
Το πεταλώνεις το μυρμήγκι;
Το χαϊδεύεις το τριζόνι;
Την αδειάζεις την μπομπονιέρα;
Την καρφώνεις την μπαγλαντόπηχα;
Το γυαλίζεις το σκαρπίνι;
Το ψήνεις το μπιφτέκι κι από τις 2 μεριές;
Τα λες τα κάλαντα;
Τα κουνάς τα ζάρια;
Το ανάβεις το γκαζάκι;
Το ποτίζεις το μποστάνι;
Το σηκώνεις το χειρόφρενο;
Το ξύνεις το μολύβι;
Το τυλίγεις το καλώδιο;
Το λαδώνεις το σασμάν;
Το αλατίζεις το γιαούρτι;
Το μακιγιάρεις το μπαρμπουνάκι;
Τη σουρώνεις την κουρτίνα;
Την πλένεις την εξωλέμβιο;
Το ζωγραφίζεις τον πίνακα;
Τη γυρνάς τη μπετονιέρα;
Τη μαδάς τη μαργαρίτα;
Τη σουρώνεις την ψαρόσουπα;
Τη χαλαρώνεις τη βαλβίδα;
Την ανοίγεις την πίσω πόρτα;
Την κουνάς την αχλαδιά;
Τη χτυπάς την καμπάνα;
Την κρατάς την τιάρα;
Την κυνηγάς την πέρδικα;
Την τινάζεις την βερικοκιά;
Τις μαζεύεις τις ελιές;
Το γρασάρεις το ρουλεμάν;
Το γυαλίζεις το φυνιστρίνι;
Το δαγκώνεις το αντίδωρο;
Το ευλογάς το γένι;
Το ζυμώνεις το μπιφτέκι;
Το καβουρδίζεις το φυστίκι;
Το κανελώνεις το ριζόγαλο;
Το καταπίνεις το κουκούτσι;
Το κρεμώνεις το γαλακτομπούρεκο;
Το μαζεύεις το λάστιχο;
Το μελώνεις το παστέλι;
Το πας το γράμμα;
Το πιπιλίζεις το καλαμάκι;
Το στρώνεις το σεντόνι;
Το σφίγγεις το μπουλόνι;
Το σφουγγαρίζεις το κατάστρωμα;
Το φυσάς το αχνιστό;
Το ψέλνεις το ευαγγέλιο;
Τον απλώνεις τον τραχανά;
Τον στρίβεις τον ντολμά;
Τον τσουρουφλίζεις τον αστακό;
Τον φτύνεις τον ταραμά;
Το τινάζεις το χαλί;
Το τραβάς το καζανάκι;
Το παρκάρεις το μηχανάκι;
Την τυπώνεις τη σελίδα;
Το πατάς το γκαζι;
Το βγάζεις το καπέλο;
Το σκουπίζεις το μπαλκόνι;
Τον αδειάζεις το σκουπιδοτενεκέ;
Το λερώνεις το πουκάμισο;
Το σφίγγεις το καπάκι;
Το δίνεις το πουρμπουάρ;
Το βάζεις το ταψί στο φούρνο;
Βγάζεις νερό από το πηγάδι;
Τα γρασάρεις τα έμβολα;
Μπαίνει η βάρκα στο λιμάνι;
Μπαίνει η κάλτσα στο συρτάρι;
Μπαίνει ο σύρτης;
Μπαίνει το εκλεράκι στο ταψί;
Μπήκε το λίπασμα στη γλάστρα;
Πέφτει κρέμα στο γαλακτομπούρεκο;
Τα αλατίζεις τα τουρσάκια;
Τα αλλάζεις τα λάδια;
Τα σπάς τα μπετά;
Τη ρουφάς τη γρανίτα;
Την αλείφεις την μαρμελάδα;
Την αλείφεις την μερέντα;
Την ανάβεις τη λαμπάδα;
Την ανοίγεις την γεώτρηση;
Την απλώνεις την μπουγάδα;
Την απλώνεις την σφολιάτα;
Την αρμέγεις την αγελάδα;
Την αρμέγεις τη σαύρα;
Την βάζεις καρφωτή την πέμπτη;
Την βιδώνεις την τουλούμπα;
Την βουτάς την βανίλια;
Την γυρνάς την φρυγανιά;
Την δουλεύεις την αντλία;
Την έβαλες την μπεσαμέλ στο παστίτσιο;
Την ξυρίζεις την κότα;
Την καθαρίζεις την πατάτα;
Την καις την ασφάλεια;
Την κουνάς την παπαρδέλα;
Την μαδάς την μαργαρίτα;
Την μελώνεις την τηγανίτα;
Την παίζεις την φλογέρα;
Την πατάς την γάτα;
Την πατάς την κατσαρίδα;
Την πιέζεις την μπατονέτα;
Την ποτίζεις την γλάστρα;
Την σαλιώνεις την πιπίλα;
Την σαλιώνεις την τρίχα;
Την σπας την φτερούγα;
Την στίβεις την ελιά;
Την στίβεις την σουπιά;
Την σφίγκεις την τανάλια;
Την τινάζεις την αμυγδαλιά;
Την τινάζεις τη φέτα;
Την τρίβεις την λαμπάδα;
Την τρως την γομολάστιχα;
Την τρως την τρίπλα;
Τις μαζεύεις τις ελιές;
Τις μελώνεις τις δίπλες;
Τις παίζεις τις χορδές;
Τις σιγοβράζεις τις φακές;
Το αλατίζεις το πιπέρι;
Το αλευρώνεις το μπαρμπούνι;
Το γεμίζεις το παστίτσιο;
Το δαγκώνεις το μπουρίτο;
Το δονάς το κινητό;
Το εξαερώνεις το καλοριφέρ;
Το ζυμώνεις το τσουρέκι;
Το ξεφλουδίζεις το ακτινίδιο;
Το ξυρίζεις το φραγκόσυκο;
Το λαδώνεις το G3;
Το ξεσκονίζεις το σκρίνιο;
Το ξετυλίγεις το πινίο;
Το ξύνεις το καρότο;
Το καβουρδίζεις το αμύγδαλο;
Το «καις» το CD;
Το κάνεις γιρλάντα το μουστάκι;
Το κουρέβεις το γκαζόν;
Το λαμβάνεις το SMS;
Το μπουκώνεις το πιροσκί;
Το παίζεις το κομπολόι;
Το ραντίζεις το οικόπεδο;
Το ρουφάς το αυγό;
Το ρουφάς το κανελλόνι;
To ρουφάς το τρομπόνι;
Το σουβλίζεις το αρνί;
Το στραγγαλίζεις το γιαούρτι;
Το συνδέεις το scart;
Το σφυρίζεις το πέναλτι;
To τηγανίζεις το σκορδόψωμο;
Το τινάζεις το θερμόμετρο;
Το τινάζεις το λάστιχο;
Το τροχίζεις το αμόνι;
Το τρως το σαγανάκι;
Το τυλίγεις το σουβλάκι;
Το φέρνεις βόλτες το καβούρι;
Το χαϊδεύεις το ανακόντα;
Το χαϊδεύεις το γατάκι;
Τον αλλάζεις το φελό;
Τον αρμέγεις τον ταύρο;
Τον εκτοξεύεις τον πύραυλο;
Toν λιμάρεις τον ξυφία;
Τον πνίγεις τον φουνταριστό;
Τον σκαλίζεις τον κήπο;
Τον τηγανίζεις το σπάρο;
Τον φιστικωνεις τον μπακλαβά;
Το αλείφεις το βούτυρο;
Το ασβεστώνεις το σπίτι;
Το γλύφεις το πινέλο;
Το γυαλίζεις το καρότο;
Το γυαλίζεις το λουστρίνι;
Το γυρίζεις το ταξίμετρο;
Το δέρνεις το πιθίκι;
Το σιδερώνεις το μανίκι;
Το ζουλάς το ακτινίδιο;
Το ζυγίζεις το λουκουμάκι;
Το ζυγίζεις το σύκο;
Το θερίζεις το χωράφι;
Το ξεδιπλώνεις το κοκορέτσι;
Το ξεχωρίζεις το κυδώνι;
Το ξυρίζεις το κουνάβι;
Tο καθαρίζεις το αγγούρι;
Το κανελώνεις το ριζόγαλο;
Το κλείνεις το πατζουρόφυλλο;
Το λαδώνεις το σαζμάν;
Το λες το ποίημα;
Το πας το γράμμα;
Το πεταλώνεις το άλογο;
Το πνίγεις το κουνέλι;
Το πνίγεις το ποντίκι;
Το πλέκεις το καπέλο;
Το σερβίρεις το παστάκι;
Το σκάς το δυναμιτάκι;
Το στίβεις το βερύκοκο;
Το στραγγίζεις το καταϊφι;
Το στρίβεις το παξιμάδι;
Το σφίγγεις το αυγό;
Το σφουγγαρίζεις το σαλόνι;
Το τινάζεις το μαξιλάρι;
Το τινάζεις το χαλί;
Το τινάζεις το χταπόδι;
Το τρως το μυδοπίλαφο;
Το τσιγαρίζεις το κοτόπουλο;
Το τυλίγεις το φίδι;
Το τυλίγεις το πούρο;
Το φοράς το κιμόνο;
Το χτενίζεις το καταϊφι;
Τον γλύφεις τον λουκουμά;
Τον ισιώνεις τον γύρο;
Τον ξαλμυρίζεις τον μπακαλιάρο;
Τον ξεφλουδίζεις τον γερμά;
Τον ξυρίζεις τον καλόγερο;
Τον τσουρουφλίζεις τον αστακό;
Τον φουσκώνεις τον Αη-Βασίλη;
Τον φυσάς τον κουραμπιέ;
Το παίζεις το θυμιατήρι;
Το μαζεύεις το σαπούνι;
Υ.Γ.: Εσείς πωωωως το λέτε; Περιμένω τις συμμετοχές σας!
Μερικές φορές η ευγνωμοσύνη και η αγάπη που νιώθεις για κάποια αυτόφωτα αστέρια της ζωής σου πρέπει να εκφράζονται εκτός από την καθημερινή αγάπη και με ένα λίγο πιο μελωδικό και ποιητικό τρόπο, με ένα τραγούδι δηλαδή, από αυτά που νιώθεις πως γράφτηκαν για τ'αστέρια αυτά. Για τη Νίνα λοιπόν, τη γειτονοπούλα της καρδιάς μου, την *αδελφή* ψυχή μου και για όλες τις κοινές αληθινές στιγμές μας, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου λέει:
Μεγάλη η νύχτα του πτωχού πλην τίμιου φοιτητή. Και γεμάτη απορίες!
Γκράντε Απορία: Που μπορώ να βρω τις βιολοπαρτιτούρες των τραγουδιών του Θανάση Παπακωνσταντίνου; Και άμα δηλαδή μου βρείτε αυτό, δε μου βρίσκεται και του Αλκίνοου γιατί δεν καταφέρνω να βρω τίποτα; :(
Απορία Δύο: Έχω να δω καλή ταινία, με ζουμί, ψαχνό και περιεχόμενο αιώνες. Καμιά ιδέα;
Απορία Τρία: Είναι αλήθεια ότι άμα δεν πλένεις σωστά τα δόντια σου είναι σαν να μην τα πλένεις καθόλου; (ήταν μια διαφήμιση αυτό κάποτε, και θυμάμαι ότι μιλούσε ένα πολύ φιλικό κατά τα άλλα δοντάκι, αλλά με είχε τραυματίσει η ιδέα ότι μπορεί και να μην τα πλένω καθόλου!)
Απορία Τέσσερα και τελευταία: Πότε θα κάνει ξαστεριά;
Μου το είχε στείλει προ καιρού η Beniamin η 12η και το ξαναβρήκα σήμερα ψάχνοντας κάτι άλλο. Εξαιρετική παρουσίαση ενός πολύ σημαντικού μηνύματος, για όλους τους γονείς ή όσους συναναστρέφονται με παιδιά.
Μια ζυγαριά έχει δυο πιατάκια, στο ένα μπαίνουν τα καλά, αυτά που η ανάμνησή τους σε γεμίζει χαρά μόνο και μόνο που αξιώθηκες και τα έζησες και στο άλλο οι δαίμονές σου, τα κακά, αυτά που με μια ρομφαία σε τρυπάν και σε σκίζουν, και αυτά τα δύο τα τυλίγεις με το χρόνο που διήρκησε το καθένα. Μου πήρε πολύ καιρό να τοποθετήσω το καθένα στο πιατάκι του, κυρίως γιατί αρνούμουν να πιστέψω πως η φαντασία μου δρούσε εναντίον μου, πως έντυσα εγώ τους δαίμονές μου με όμορφα ρούχα, με φανταχτερά πέπλα, τους έκανα όμορφους και τους αγάπησα για όλα τους τα χαρακτηριστικά. "Face your fears" δε λένε; Με καθαρό μυαλό πια, και αυξημένες αντιστάσεις, όχι μόνο αντιμετώπισα τους δαίμονες μου, πρόσωπο με πρόσωπο, τους έγδυσα και τους άφησα όπως ακριβώς είναι, αλλά τους έδωσα να καταλάβουν πως δεν με αγγίζουν πια, και τους έστειλα έξω από το προσωπικό μου σύμπαν μια για πάντα. Don't get me wrong, δεν έχουμε όλοι τις ίδιες αντοχές, άμυνες και κυρίως τις ίδιες αντιλήψεις, μια κατάσταση εμένα μπορεί να μου πάρει μήνες να την ξεπεράσω, εσένα λίγα μόνο δευτερόλεπτα. Σημασία έχει πως τους άφησα να με αφήσουν, και αυτό είναι κάτι για το οποίο μπορώ πια να είμαι περήφανη.
[υγ.: Η παρομοίωση με τα ρούχα ανήκει σε ένα κορίτσι που γνωρίζω καλά πως με αγαπά και με νοιάζεται βαθιά, γι'αυτό που είμαι. Το κείμενο αφιερώνεται ολόψυχα σε εκείνην, μαζί με ένα μεγάλο ευχαριστώ που με βοήθησε να συνειδητοποιήσω οδυνηρά πράγματα και καταστάσεις.]
Έχω καιρό να προτείνω μπλογκ ή ποστ, αλλά σήμερα υπέφερα από τα γέλια με το ποστ του Μάλερ για τη Θεσσαλονίκη. Την τιμημένη συμπρωτεύουσα την αγαπάμε βαθειά για τις μικρές και τις μεγάλες της ομορφιές και τα αγόρια της φυσικά, και ας είμαστε γέννημα-θρέμμα της πεντάμορφης Αθήνας. Δε λέω άλλα, διαβάστε τον απολαυστικό συμπλόγκερ, και γελάστε ελεύθερα, εδώ
υγ. Η φωτογραφία δανεισμένη από το προτεινόμενο ποστ.
Είμαι πολύ μεγάλη οπαδός των μουσικών στις πλατείες και στους δρόμους. Δίνουν στις πολύβουες πόλεις μια άλλη διάσταση, συνήθως μελωδική, ευχάριστη ενίοτε νοσταλγική ή μελαγχολική, και κατά τη γνώμη μου είναι δείγμα πολιτισμού, κουλτούρας και παιδείας. Στο Στρασβούργο, στην πλατεία του Καθεδρικού ναού, η Yasmeen τραγουδά με μια λυπημένη αγγελική φωνή, χαϊδεύοντας την άρπα της. Χαλαρώστε, κλείστε τα μάτια και αφήστε την να σας χαρίσει 2 υπέρμετρα μελωδικά λεπτά, κλεμμένα σίγουρα από έναν άλλον κόσμο... :)
