Κούραση

Αν ισχύει το ρητό που λέει ό λαός πως "όπως μπει η χρονιά, έτσι θα κυλήσει κιόλας"...τα πιάσαμε τα λεφτά μας!!
Η νέα χρονιά με βρήκε στο πιο ανεπιθύμητο μέρος που θα μπορούσε αλλά θέλω να πιστεύω πως όλα από δω και πέρα θα εξελιχθούν καλύτερα, με υψηλά για την εποχή επίπεδα χιούμορ, υγεία και καλή καρδιά.
Φέτος είναι η πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια που τέτοιες μέρες δεν έχω να διαβάσω απολύτως τίποτα, δεν έχω ανειλημμένες υποχρεώσεις, και το να κάθομαι σερί για τόοοοοοσες μέρες μου είναι πολύ περίεργη και άβολη κατάσταση.. που ωστόσο προσπαθώ να συνηθίσω και να απολαύσω.
Στα συν των ημερών οι άπειροι καφέδες με απίστευτες φιλικές υπάρξεις, διάφορες συναυλίες που η αφεντιά μου παρακολούθησε, το ανηλεές ξεσάλωμα και η ντόλτσε βίτα που με τόση επιτυχία κάνω.
Στα πλην κάτι ψιλά που είχαν να κάνουν με νοσοκομεία, αλλά ξεπεράστηκαν!

Φωτογραφίες δεν θα σας δείξω, καθώς έχω μια ασθένεια που δε θυμάμαι πως τη λένε και όλο ξεχνάω την φωτογραφική, θα σας βάλω δυο φαινομενικά ανόμοια μεταξύ τους βιντεάκια όμως, έτσι για το καλό.







Y.Γ.1: Η φώτο απεικονίζει δυο μεγάλες αγάπες - καφέ και μηλαράκια! Όποιος μου φτιάξει τέτοιο καφέ θα τον αφήσω να κάνει ποστ από το macbook μου!!! (μη γελάς, it's the apple of my eye!)
Υ.Γ.2: Καλή χρονιά!!
Υ.Γ.3:Κι αέρα στα πανιά μας!!

Χριστούγεννα

Παραπονεθήκατε για το μη χριστουγεννιάτικο άσμα του προηγούμενου ποστ.
Ωρίστε λοιπόν, κάτι στο κλίμα των ημερών, λίγο πριν τα εφετινά έξμας είναι παρελθόν.
Μη μου αρχίσετε τώρα για την ποιότητά του..

Μαίρη Κρίσμας

(ωραίο ονοματεπώνυμο!)

Tο πάντα αισιόδοξο και χαρούμενο alien, σας εύχεται από την πεντάμορφη Αθήνα πάρα πολύ καλά Χριστούγεννα με ένα πολύ χαρωπό τραγουδάκι.



υ.γ.: φέτος δε θα κάνουμε απολογισμό για ευνόητους λόγους.
υ.γ.2: λίγο άσχετο, αλλά ήθελα να σας πω πως έχω ανοίξει τα ανώνυμα σχόλια στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων (από τις οποίες το μπλογκ θα ..απέχει φυσικά!). Εκφραστείτε ελεύθερα - ή...σχεδόν ελεύθερα!

love,
me

Groovy Kαταστάσεις, be there!!!

Σιωπή

Διαβάστε το αρτιότερο κείμενο που ανέβηκε στη μπλογκόσφαιρα αυτές τις μέρες.
Γράφει ο κ.Δαβαράκης.

Μετρώντας ανάποδα

εγώ και οι φανταστικοί μου φίλοι ακούμε στο κεφάλι μου τον Φοίβο. Καταλήγουμε όμως ευτυχείς, λυπημένοι και πότες.
Που είσαι ρε Σωκράτη; Πότε θα κάνεις κανένα live;

Σύντομο ανακοινωθέν!

Από χθες το βράδυ,περίπου στις 4 αρχίζει και σταματάει να χιονίζει συνέχεια, με αποτέλεσμα στα μεσοδιαστήματα να προλαβαίνει να το λιώνει. Αυτή τη στιγμή 00:01 ξημερώματα Κυριακής το σκηνικό στο λιλιπούτειο κηπάριο μου (εντάξει είναι λίγο απεριποίητο, μην το κάνεις θέμα!!) έχει ως εξής:






Να σημειώσω πως ήτο αδύνατο να μην πατήσω στο ελάχιστο φρέσκο χιόνι του δαπέδου, δεν το έκανα όμως ξυπόλητη αλλά με τις καλτσοπαντόφλες μου, ευγενική χορηγεία της γειτονοπούλας Νίνας. Ποστ αφιερωμένο στον Σταύρο που ζει παρόμοιες καταστάσεις στην μπαφοχώρα και στο Χριστινάκι που διαβάζει τα χιονισμένα στάτους μας στο fb και την πιάνει το μαράζι.

Winter God Loves Me

Πριν μια δυο μέρες έγραφα πως δεν έχω αρκετό χρόνο για να κάτσω να γράψω κανονικά ποστ και ως εκ θαύματος (που λέει και ο Τζούμας) ο Πανάγαθος που μερικές φορές με αγαπάει πολύ μου έστειλε ένα κείμενο της lifewhispers όπου έγραφε όλα όσα σκεφτόμουν. Πόσο πιο τέλεια; :-D Αναδημοσιεύω λοιπόν κατόπιν αδείας, το κείμενο αυτούσιο το βρίσκετε εδώ.

Χειμώνες

Με ξύπνησε η βροχή νωρίς το πρωί. Αξημέρωτα για μένα. Σηκώθηκα από το κρεβάτι, πήρα την κουβέρτα μου και μεταφέρθηκα στον καναπέ μου. Είχα αφήσει αναμένα από χθες βράδυ και κάτι φωτάκια που έχω στο σαλόνι, και που όλοι λένε ότι είναι Χριστουγεννιάτικα, αλλά εγώ λέω ότι δεν είναι. Έξω μόλις που άρχιζε η μέρα, σκοτάδι ακόμη. Δεν ήθελα να φτιάξω καφέ. Ήθελα να μείνω μεταξύ ύπνου, ξύπνιου και του οικείου συναισθήματος του χειμώνα που ξημέρωνε.

Οι χειμώνες, φτιάχνουν τις πιο όμορφες ιστορίες. Από τον ήχο της βροχής στο μπαλκόνι, μέχρι τη μυρωδιά του καφέ το πρωί, μέχρι τη νυσταγμένη ματιά στο δρόμο, μέσα από κλειστές κουρτίνες, μέχρι τα μύχια ενός ζεστού καλοριφέρ, μέχρι ένα γκρίζο ουρανό που υπόσχεται καταιγίδες, μέχρι την αναμονή μιας αγκαλιάς . Κι επειδή είμαι άνθρωπος ανάποδος, με το που έρχεται χειμώνας μόνο φτιάχνει η διάθεση μου, έχω όρεξη να πάω για ένα ζεστό καφέ και τσιγάρο Κυριακή πρωί ( ή μια τυχαία Τρίτη), με θέα άδειες πλατείες και ανθρώπους κουκουλωμένους με παλτό. Και τώρα μόνο, ό, τι και να συμβαίνει, θα βρω δικαιολογία να πω “δε με νοιάζει”. Παίρνω μαζί μου αγαπημένες σκέψεις, πρωτόγνωρα λόγια, βραδιές με φίλους και αφήνω το mood να με παρασύρει.

Όσο μουντό και να τον θεωρείς, στην πραγματικότητα ο χειμώνας έχει τα περισσότερα χρώματα. Αρκεί να θες να τα δεις, και να μη στριμώχνεις τον εαυτό σου μέσα σε παράπονα για τη δουλειά, γκρίνια για την διαβολεμένη κίνηση στους δρόμους, και για τη βροχή που σου χαλάει τις βόλτες. Σιγά. Πάρε μια ομπρέλα (ή μην πάρεις καλύτερα) και βγες έξω, απόλαυσε το, δες το αλλιώς ρε. Βρέξε λίγο την παρουσία σου, για να αφήνεις και πιο έντονα ίχνη. Δεν έχω καλύτερο από το να τρίβω τα χέρια μου στις τσέπες στο παλτό (όχι απαραιτήτως το δικό μου ) να ζεσταθώ,και να βλέπω ίχνη της αναπνοής μου στον αέρα.

Οι χειμώνες της ζωής σου κουβαλάνε λεπτομέρειες που δεν είχες προσέξει. Και αν κοιτάξεις λίγο καλύτερα, θα δεις οτι αυτές είναι που σε βάζουν στο τριπάκι της αλλαγής.

Πολλά υποσχόμενος. Αυτό σημαίνει χειμώνας για μένα. Νομίζω, φέτος, περισσότερο από κάθε άλλο χειμώνα..

Αlien's P.S.1:Picture belongs to HeartFelt (Flickr).Thank you!!

Alien's P.S.2: Χειμωνιάτικα τραγουδάκια συνοδείας.

Κοριτσάκι mille merci :)))

Yποφέρω..

ένα από τα οδυνηρότερα βίντεο που είδα ποτέ..

Σε στυλ να μην ξεχνιόμαστε

Επειδή αραχνιάζουμε ξανά ανεβάζω 2 ωραία τραγουδάκια να βρίσκονται και μόλις βρω λίγο χρόνο θα γράψω μερικά κανονικά ποστ με αρχή μέση και τέλος, δηλαδή back to basics, "σκέφτομαι και γράφω".


Anastasia ft Ben Moody //OST Fantastic Four




Dan Wilson - Breathless



και ένα που έχει κάνει τον εγκέφαλο μου τους τελευταίους μήνες να μοιάζει κάπως έτσι:


The Last Shadow Puppets - Standing Next to me




P.S.: Photo by TangoPango, Flickr

Τα χρόνια που λείπεις/ τραγούδια της λύπης

Είναι κάποιες μέρες τώρα που θέλω να γράψω και δεν έχω τι να πω, ή καλύτερα δεν ξέρω πως να το εκφράσω (λεξιπενία) , όχι ότι τώρα τα κατάφερα, εν πάσει περιπτώσει, επειδή κι εγώ όπως και η Θεία Ντόνα είμαι παιδί του ραδιοφώνου, ένα τραγούδι θα τα πει καλύτερα από μένα.. Και όχι ό,τι κι ό,τι.. Από τα "καινούρια" και ακυκλοφόρητα τραγούδια του Αλκίνοου, του μόνου Έλληνα καλλιτέχνη που γράφει και μελοποιεί την ποίησή του (μην εξάπτεστε, δεν αναφέρομαι σε όλη του τη δουλειά). 7 λεπτά ποίησης λοιπόν, βάλσαμο για κάθε αιχμή.

(Μη) Οχυρωμένη Αντίληψη Εφηβικών Χρόνων (κι όμως είμαι ακόμα εδώ)

Καθισμένοι όλοι εδώ, σε ένα μικρό αποχαιρετιστήριο πάρτυ, παίζουμε κομμάτια των εφηβικών μας χρόνων. Με αυτό εδώ, ατελείωτες αναμνήσεις ξεπηδάν σε ένα πολύ θετικά φορτισμένο κλίμα, παύση και χαμόγελα,ιστορίες πολλές και παλιές, ο καθένας έχει να πει και κάτι διαφορετικό. Μουσική που συγκινεί, που κάποτε διαπέρναγε (πολλούς) τοίχους. Απόψε αφιέρωμα στην ελληνική χιπ χοπ, ροκ, έντεχη μουσική σκηνή. Καλό ταξίδι μικρέ :))

FF.C - Oχυρωμένη αντίληψη

A long long time ago

Μιά φορά κι έναν καιρό ήταν οι Slade, ένα βρετανικό ροκ γκρουπ, ευρέως αναγνωρισμένο και κουλ, που τα αγγλάκια αγαπούσαν ιιιδιαιτέρως. (προσέξτε τα ρούχα τους)



Έχθές όμως...τι??




(ήταν υπέροχος,yes,yes he was)

Ένα όνειρο πραγματοποιήθηκε

Αν σήμερα νιώσατε μια ευτυχισμένη ύπαρξη, αν στην σιγαλιά του απομεσήμερου ακούγατε ένα αστραφτερό χαμόγελο, μην αναρωτηθείτε, ήμουν εγώ. Σημερα για πρώτη φορά, μετά από σχεδόν 10 χρόνια διακαούς πόθου να βρεθώ πίσω από ένα μικρόφωνο σαν παραγωγός, ήθρε η στιγμή το όνειρό μου να γίνει πραγματικότητα. Σημασία δεν έχει πόσοι άκουσαν ή πού έπαιζα, το ότι ήμουν αφόρητα κομπλαρισμένη κάνοντας πολλά τεχνικά, λεκτικά λάθη, με δυσκινητη ροή και λανθάνουσα γλώσσα. Το μόνο που μετράει αυτή τη στιγμή είναι ότι κατάφερα, τόσο απρόοπτα , τόσο αναπάντεχα να κάνω έστω και άτυπα, ένα μεγάλο όνειρο πραγματικότητα.
Είμαι πλήρης. Είμαι ευτυχισμένη.

Blog Action Day - Poverty // Φτώχεια

Το φετινό θέμα της Blog Action Day είναι πολύπλευρο και πολύ επώδυνο για όσους το ζούνε αλλά και για μας τους υπόλοιπους που το βλέπουμε και δεν αντιδρούμε. Το 1/2 του πληθυσμού της γης περίπου ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας , με λιγότερο από 1-2 $ την ημέρα και θεωρώ ότι εν μέρει είναι και δικό μας λάθος. Προσωπικά δεν ξέρω αν κάνω κάτι για να αλλάξω αυτή την εικόνα αν και θα το ήθελα πολύ,

η Μάτζικα όμως

και οι Δρομοι Ζωής σίγουρα κάνουν.

Θα ήθελα να γράψω φέτος περισσότερα υπάρχουν όμως δυσκολίες που με σταμάτανε. Ας κοιτάξουμε όλοι λίγο γύρω μας και ας κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για όσους μας χρειάζονται.

Blog Action Day - Σε 4 ημέρες!

Blog Action Day 2008 Poverty from Blog Action Day on Vimeo.


Τέτοιο καιρό πριν από ένα χρόνο ετοιμαζόταν η πρώτη καμπάνια που ζητούσε από τους μπλόγκερ να ενωθούν και να δώσουν τις δικές τους ιδέες για ένα θέμα που αφορά σε όλους μας, το περιβάλλον. Εξαιρετικό ενδιαφέρον έδειξαν μπλόγκερς από όλο τον κόσμο, συνολικά 20.000 sites ανταποκρίθηκαν, δημοσιογράφοι παραδοσιακών και διαδικτυακών μέσων μαζικής ενημέρωσης, καθημερινοί χρήστες του διαδικτύου και ο Έλληνας Βουλευτής Περιβάλλοντος της Κομισιόν, Σταύρος Δήμας. Κατά τη διάρκεια της διαδικτυακής συζήτησης, ο κ. Δήμας ζήτησε από την Ελλάδα να υιοθετήσει έναν καλύτερο τρόπο διαχείρησης αποβλήτων (πράγμα το οποίο δεν γνωρίζω αν έγινε πράξη, πάντως είναι μια καλή αρχή), ενω η Καθημερινή και ο ΣΚΑΙ αφιέρωσαν χρόνο και μελάνι για να αναφερθούν στην πρωτοποριακή ιδέα.

Φέτος η μη κυβερνητική, μη κερδοσκοπική οργάνωση Blog Action Day στις 15 Οκτώβρη καλεί τους μπλογκερς που ενώνονται για ένα κοινό σκοπό, να πυροδοτήσουν τη δημόσια συζήτηση και να δώσουν ιδέες για τη φτώχεια και την καταπολέμισή της.

Δείτε περισσότερες πληροφορίες εδώ και το άρθρο της Καθημερινής που ανταποκρίθηκε πέρυσι εδώ.

Σε 4 μέρες!! Διαδώστε το!!

What is a friend? A soul in 3 bodies..

We fly away from each other, though we always end up together.

Για τον Σταύρο και τη Χριστίνα και όλα όσα ζούμε μαζί.. Σας ευχαριστώ.

Κι άλλο άσμα

Για να μην αραχνιάσει το πτωχό πλην τίμιο τούτο μπλογκ, σας ανεβάζω τους στίχοι και το τραγουδάκι που ακούγεται στην διαφήμιση του MacBookAir (καημός μεγάλος) που

α. μου το αφιερώνω
β. παραδόξως έχει εξαιρετικό βίντεο κλιπ
γ. για να τραγουδάτε κι εσείς δυνατά και καθαρά και για να μην είμαι μόνο εγώ weirdo.



I'm a new soul
I came to this strange world
Hoping I could learn a bit 'bout how to give and take.
But since I came here,
Felt the joy and the fear
Finding myself making every possible mistake

la-la-la-la-la-la-la-la...

I'm a young soul
In this very strange world
Hoping I could learn a bit bout what is true and fake
But why all this hate?
Try to communicate
Finding trust and love is not always easy to make

la-la-la-la-la-la-la-la...

This is a happy end
'Cause you don't understand
Everything you have done
Why's everything so wrong?
This is a happy end
Come and give me your hand
I'll take you far away

I'm a new soul
I came to this strange world
Hoping I could learn a bit bout how to give and take.
But since I came here,
Felt the joy and the fear
Finding myself making every possible mistake

I'm a new soul... (la, la, la, la,...)
In this very strange world...
Every possible mistake
Possible mistake
Every possible mistake
Mistakes, mistakes, mistakes...
Take take take take take... take a mistake
Take, take a mistake
Take, take a mistake

Αny other New Souls?

2 μέρες μόνο

Το ζητούμενο στην προκειμένη είναι η ερμηνεία της Γαλάνη. Κακεντρεχή σχόλια για τον Παπακαλιά, με την απόλυτη δημοκρατικότητα που με χαρακτηρίζει, θα διαγραφούν.

Συμμάζεμα

Αυτές τις μέρες τρέχω και δεν φτάνω, για πολλούς και διάφορους λόγους, ο σημαντικότερος εκ των οποίων είναι βέβαια το Πανεπιστήμιο. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες όμως είχα ένα συνοθύλευμα εργασιών που έπρεπε να γίνουν και δεν έπαιρναν αναβολή. Πρώτο και κύριο έπρεπε να πάω στη σχολή να γραφτώ, να βρω τα βιβλία που μου έλειπαν, να πάρω πρόγραμμα, καινούρια μεγάλα τετράδια με θέματα και όλα τα σχετικά που πρέπει να κάνουν όλοι οι φοιτητές του κόσμου, να συναντηθώ με φίλους που είχα να δω από τον Ιούνιο, να καλωσορίσω μέλη της οικογένειας που ήρθαν για ένα γεια (μόνο), να είμαι μέσα σε συνεχή ενθουσιασμό για την νέα ακαδημαϊκότατη χρονιά που ξεκινά, να χαίρομαι να χαίρομαι και να χαίρομαι. ΑΛΛΑ μέσα σε όλη αυτή την τρέλα τις τελευταίες 4-5 μέρες κατάφερα και κρύωσα. Συναχώθηκα για τα καλά, οι αμυγδαλές τούμπανο, και τώρα που ξεπρήστηκαν έχουν μετατρέψει την γλυκιά και μεταξένια μου φωνούλα σε βραχνή και ελαφρώς μπάσα. Οι φίλοι μου εν τω μεταξύ με έχουν ταράξει στο δούλεμα για την μετατροπή της φωνής, και επειδή δεν έχουμε και με τι να ασχοληθούμε, έπαθα και μια ωραιότατη ψύξη στη μέση και ήρθε κι έδεσε το γλυκό.. Ένα πρόβλημα με το χέρι για το οποίο γκρίνιζα σε παλαιότερο ποστ εξακολουθεί να υπάρχει, και τελικά χρειάζεται χειρουργείο, οπότε χρειάζομαι ρεκτιφιέ άαααμεσο.
Αλλά εντάξει, δεν ξενερώνουμε ποτέ, οπότε κλείνω τα μάτια σε ό,τι με ενοχλεί και για τους επόμενους μήνες θα είμαι χωμένη με τα μούτρα στα βιβλιαράκια μου, τα οποία δεν με έχουν προδώσει ποτέ, θα βάλω τα δυνατά μου και είμαι σίγουρη ότι όλα θα πάνε όπως ακριβώς πρέπει. Δεν ξέρω αν θα γράφω συχνά, μιας και το εφετινό πρόγραμμα απαιτεί μαθήματα από τις 7:30 το πρωί (κλινικές) μέχρι αργάααα το απόγευμα, αλλά θα περνάω όσο μπορώ να σας διαβάζω και να πετάω και κανά νέο από 'δω.
Καλό Φθινόπωρο σε όλους καλά να περνάτε :)

Υ.Γ.:Είδα στα Mango ένα παλτό κόλαση. Λέτε να βάλω το κρύωμα σαν δικαιολογία για να το αποκτήσω (άμεσα); :ρ