Μετά από το κάψιμο του προηγούμενου ποστ, που είχε και λαχταριστές backstage λεπομέρειες, και για να επανέλθουμε λίγο στα γνωστά επίπεδα, πάρτε βίντεάκι φρέσκο και μυρωδάτο.
James Blunt - I Really Want You
Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά: Όσοι από σας σκοπεύετε να ταξιδέψετε προς κεντρική Εουρώπα και δεν τον ακούσατε στην Αθήνα (επείδη τότε θυμηθήκανε τα ζώα να κλείσουν το θέατρο του Λυκαβηττού) ωστόσο καίγεστε να δείτε αυτό το καλό παιδί από κοντά..
25-10 θα είναι στη Βουδαπέστη
26-10 στην Μπρατισλάβα
27-10 στην Πράγα και
28-10 στη Βιέννη (ολέ ολέ)
Όσοι πιστοί προσέλθετε, προσφέρομεν και δωρεάν ξενάγηση!
Showing posts with label Συναυλίες. Show all posts
Showing posts with label Συναυλίες. Show all posts
Sunday, August 24, 2008
Friday, June 27, 2008
Ηρθε το καλοκαίρι! Ταρατατζούμ Ταρατατζούμ!!
(To post αυτό έπρεπε να ανεβεί την Τετάρτη αλλά λόγω φωτοσωπικών ασυμβατοτήτων καθυστέρησε.)
υγ.Να ευχαριστήσω από καρδιάς τα παιδιά JohnnyBoy και ibloglive για την ανεκτίμητη βοήθεια με τις φωτογραφίες!
Ο πραγματικός λόγος που χτίζονται γήπεδα δεν είναι για τους ποδοσφαιρικούς αγώνες αγαπητέ φίλαθλε αναγνώστη, δηλαδή όλα όσα πίστευες μέχρι σήμερα αναγκάζομαι να σου αποκαλύψω πως είναι μια πλάνη. Ο αληθινός λόγος, κι εδώ θα ήθελα να σε παρακαλέσω να καθίσεις εάν τυχαίνει να με διαβάζεις στα όρθια, είναι για να στεγάζουν την μέγιστη μορφή πολιτισμού, τις συναυλίες.Το ότι εκεί συνηθίζεις να βλέπεις εσύ την ομάδα σου είναι μια εναλλακτική που έχουν σκεφτεί διάφοροι φορείς παγκοσμίως, για να μην κάθονται τα στάδια τον χειμώνα, αφού καλλιτέχνες και ακροατές είναι πλάσματα εύθραυστα, ενώ οι αθλητές είναι γεννημένοι δυνατοί και ακμαίοι.
Και αφού ξεκαθαρίσαμε αυτή τη μικρή παρεξήγηση, πάμε στο θέμα του σημερινού ποστίδιου.
Έχω ξαναπεί πως για να στεφθεί το καλοκαίρι μου με επιτυχία δεν χρειάζομαι διακοπές αλλά μερικές καλές συναυλίες. Ο θεός των συναυλιών έχει καταλάβει πως αυτό είναι μέγιστο αγαθό για την ψυχική μου υγεία και κάθε χρόνο ξεφυτρώνει από το πουθενά διάφορα καλούδια, γνωστά στο χωριό μου και ως blessing in disguise.
Έτσι λοιπόν, το συναυλιακό καλοκαίρι 2008 για μένα ξεκίνησε μόλις χθες όπου η μοίρα κι ο καιρός τα’φεραν με τέτοιο τρόπο ώστε να βρεθώ στην συναυλία του Lenny Kravitz στη Μπρατισλάβα, στα πλαίσια της παγκόσμιας περιοδείας του εν ονόματι LOVE REVOLUTION. Τα πως και τα γιατί είναι μια ιστορία που θα πούμε μια άλλη φορά, το θέμα είναι πως εγώ εχθές χτυπιόμουν λίγα μέτρα μακριά από το είδωλο πολλών, σούπερ σέξυ Lenny . Νωρίς το απόγευμα έβρεχε καταρρακτωδώς και πίστευα πως δεν θα γινόταν, σταμάτησε όμως λίγο πριν βγουν τα πρώτα support groups. Βέβαια αυτό δεν το ήξερα, και για να σιγουρευτώ είχα καλέσει την διοργανώτρια εταιρεία, όπου μου επιβεβαίωσε πως ότι κι αν γίνει, θα γίνει κανονικά. Αυτό βέβαια έγινε επειδή είχανε γνώση οι φύλακες (πες το οργάνωση των μεγάλων εταιρειών που διοργανώνουν αληθινές συναυλίες) και η σκηνή ήταν καλυμένη σε περίπτωση βροχόπτωσης. Μη σου πω ότι θα ταν υπέροχο να έβρεχε, αφού πρώτον η συναυλία ήταν σαν χαμάμ - hot, steamy και με πολύ ιδρώτα – και δεύτερον θα ταίριαζε υπέροχα με το τραγούδι του I love the rain. Oh well..
H συναυλία ξεκινούσε κανονικά στις 8 και παρόλο που έφτασα αρκετά νωρίς, οι καλές θέσεις ήταν ήδη πιασμένες (δηλαδή μπροστά μπροστά στους όρθιους, κολλητά στα κάγκελα) προς μεγάλη μου απογοήτευση. Στην αρχή βγήκαν κάτι παντελώς άγνωστα στα δικά μου αυτιά σλοβάκικα γκρουπ, και μετά παρουσιάστηκαν οι One Republic για πέντε τραγούδια, εκ των οποίων τράβηξα τα 4 ανεπιτυχώς (κακή θέση, βάλε και το γεγονός ότι είμαι μια σπιθαμή απ’το έδαφος, ε δε θέλει πολύ ο άνθρωπος), παρόλα αυτά όμως τα ανέβασα στο youtube έτσι για το καλό.
Ο Λέννυ (υπεύθυνος για το όνομα του σκύλου του Νανάκου) βγήκε στις 9:15 και ξεκίνησε δυνατά, με το Bring it on από τον καινούριο δίσκο It’s time for a Love Revolution , συνέχισε με το Αre you gonna go my way , κάνοντας τραμπάλα ανάμεσα στα νέα τραγούδια και σε παλιά καλά ακούσματα. Στο American Woman έγινε χαμός αλλά ο πραγματικός πανικός έγινε στο Fly Away όπου τραγουδήθηκε και χοροπηδήθηκε από όλους . Κατά τη διάρκεια έκανε περάσματα ανάμεσα στο πιάνο,τα κρουστά και ντραμς όταν δεν έπαιζε κιθάρα. Για τους μουσικούς του τι να πω; Όλοι καταπληκτικοί αλλά θα κάνω μια ιδιαίτερη μνεία στον μπασίστα, που στα δικά μου μάτια ήταν ακριβώς όπως πρέπει να είναι: Ακλόνητος. Βαρύς τύπος, με γυαλιά ηλίου , δερμάτινο παντελόνι και το απαραίτητο ελαφρώς μακρύ μαλλί, δηλαδή ένας καταπληκτικός TONY BRIET.
Ο Λεννούκος εμφανίστηκε και τραγούδησε τα περισσότερα τραγούδια με γυαλιά ηλίου, ενώ ενδυματολικά ήταν μια απογοήτευση (αφού ήταν ντυμένος και όχι γδυμένος όπως θα έπρεπε) φορώντας γραβάτα σε καρό σχέδιο και μισάνοιχτό πουκάμισο , σκούρο μπλε τζιν κολλητό και δερμάτινο σακάκι. Αγαπητέ μου Lenny, αφού έχεις μια χαρά σώμα και τατουάζ και έκανε και 34 βαθμούς, γιατί το έκανες αυτό στον εαυτό σου καλό μου παιδί; Γιατί,πες μου γιατί;
Το κοινό όπως θα υποψιάζεστε κοριτσόκοσμος κυρίως, από 17-55 , όπου διαρρύγνυε τα ιμάτιά του για ένα του βλέμμα (λογικό κι επόμενο..), στα τραγούδια δε, που έπαιζε πιάνο ουρ-λιά-ζα-νε , γενικά όμως δεν ήταν και πολύ ενθουσιώδες, δεν ήξερε τα τραγούδια καλά, κι όταν μας έβαζε να τραγουδάμε δεν ακουγόμασταν σχεδόν καθόλου (απαράδεκτο).
Προς το τέλος, κατέβηκε από τη σκηνή, πέρασε μπροστά από τα κάγκελα στα αριστερά πρώτα(εκεί που ήμουν κι εγώ) ακούμπησε τους μπροστινούς (γμτ) και μετά κατευθύνθηκε προς τις δεξιές κερκίδες όπου ανέβηκε πάνω, αλλά δεν μπορούσα να δω τι έκανε λόγω άθλιου ύψους και επειδή πολλές κοπέλες έκαναν το σούπερ σπαστικό, να ανεβαίνουν στους όμoυς των φίλων τους για να βλέπουν. Είπαμε, να δεις, αλλά όχι να κόψεις τη δική μου έτσι κι αλλιώς περιορισμένη θέα για να το πετύχεις καλή μου.. Αργκ!! Βρήκα όμως βιντεάκι που δείχνει λίγο τον πανικό που προκάλεσε η κάθοδος από τη σκηνή.
Τραγούδησε καταπληκτικά, ξεπέρασε όοολες μου τις προσδοκίες φυσικά αλλά εκεί που πέθανα ήταν όταν είπε τα Dancin' till Dawn και I’ll be waiting προς το τέλος. Βιντεάκια δυστυχώς δεν έχω να σας δείξω πολλά, μόνο ένα
γιατί από ένα σημείο και μετά μπροστά μου γινόταν ο πανικός, με σπρωξίματα και τραβήγματα, αλλά δεν πειράζει, γιατί αν ανοίξει το θέατρο του Λυκαβηττού, θα έχετε (έχουμε) την ευκαιρία να τον δείτε ζωντανά 1η Αυγούστου.(οοοοολε!!)
Tέλος, έκανε δύο ανκόρ στα οποία τραγούδησε πέντε τραγούδια, αλλά θυμάμαι μόνο το ένα, αυτό που χάρισε στην περιοδεία το όνομα, το Love Revolution.
Ήταν καταπληκτικά!!!!!!
Συμπλόγγερς και συνάνθρωποι, Καλό Συναυλιακό Καλοκαίρι 2008!
υγ.Να ευχαριστήσω από καρδιάς τα παιδιά JohnnyBoy και ibloglive για την ανεκτίμητη βοήθεια με τις φωτογραφίες!
Friday, July 06, 2007
Τα μάτια του Μάγου
Πρώτα πρώτα θα πρέπει να πω ότι κάποιος από σας που διάβασε την αγάπη μου για τις συναυλίες με μούτζωσε διπλά και με καταράστηκε που πάω και ξαναπάω κι έτσι την προηγούμενη εβδομάδα έγινε κάτι που ακόμα και να το σκεφτώ ντρέπομαι. ( πρόβατε ματιάρη άμα σε περιλάβω σε τσάκισα)!
Θα πάρω όμως τα πράγματα από την αρχή. Από τα μέσα του Μάη που ανακοινώνονται οι περισσότερες συναυλίες είχα σταμπάρει μερικές που ήξερα ότι την πρώτη εργάσιμη μερά που θα βρίσκομαι στην Αθήνα θα πήγαινα να πάρω εισιτήρια γι αυτές που μου γυάλιζαν. Όπερ και εγένετο.
Πήραμε εισιτήρια για Evanescence, Φ.Πλιάτσικα + Μαχαιρίτσα, Ojos de Brujo και πήγα για καφέ στα Αστροδολάρια (Σταρμπακσ ελληνιστί) και με στοργή και προδέρμ τα θαύμαζα και τους μιλούσα. Με τον αδελφό μου συζητούσαμε για το τι άλλο θα παίξει και οι προτάσεις μου για Κότσιρα (που απ΄ότι έμαθα καλύτερα που δεν πήγα γιατί ο Κότσιρας έκοψε το μαλλί - ποτέ δεν θα του το συγχωρέσω, ακούς Γιάννη, ΠΟΤΕ!!! ) και Μιλτάρα απορρίφθηκαν γιατί μπορεί να είμαστε νειάτα φρέσκα, ζουμερά και τρυφερά, (τρέμε τριαντάρη μπλόγκερ) αλλά μια κούραση μιας πιάνει όταν είμαστε 5-6 ώρες όρθιοι ( 2,5 ώρες τουλάχιστον πριν ανοίξουν οι πόρτες στηνόμαστε απ' έξω για να είμαστε οι πρώτοι στα κάγκελα μπροστά στη σκηνή, και 2 ++ ώρες συναυλίας) κι έτσι είπαμε να βάλουμε ένα φρένο.
Η πρώτη συναυλία πραγματοποιήθηκε με επιτυχία και ποταμούς ιδρώτα στο Καραϊσκάκη, το ίδιο και του Αλκίνοου με Μάλαμα που είχα εισιτήρια μιας και η μανούλα προμηθεύτηκε τα πολύτιμα χαρτάκια πολύ πριν φτάσουμε Ελλάδα , και σειρά είχε ο Φιλιππάκος, του οποίου η γιορτη στο Λυκαβηττό είχε πάρει παράταση εκτός από 29-30 Ιουνίου και για την 1η του Ιούλη (αυτήν διαλέξαμε).
Την Κυριακή το βράδυ εγώ ήμουν χαλαρή και άνετη μπροστά στο μωρό, και έκανα τσατ με μουσική υπόκρουση την Ελευθερία να επιμένει "ναιιιιιιιιι σεεε θέεεεελωωωωωωωω" και να είμαι σίγουρη ότι ολόκληρο το συμπαν είναι εναντίον μου. Το σπίτι βρισκόταν σε αναβρασμό, μιας και ο αδελφός μου με τον Ξάδελφο είχανε βαλθεί να γκρεμίσουν το σπίτι τα πουλάκια μου.
Κάαααποιαα στιγμή εκεί κοντά στις 21:40 μου έρχεται μια χαλαρή φλασιά ότι ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ ΙΟΥΛΙΟΥ ΕΧΕΙ Ο ΠΛΙΑΤΣΙΚΑΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑ και μάλιστα έχει αρχίσει εδώ και 10 λεπτά. Σημειωτέον ότι ήμουν στο εξωτικό Bugs Bunny Island ( Λαγονήσι).
Φωνάζω από το μπαλκόνι στα παιδιά να μου πουν αν μπήκε ο μήνας ΟΝΤΩΣ. Και φυσικά είχε μπει, και βέβαια ξεχάσαμε τη συναυλία, και ένιωσα τόσο ελλεϊνά ηλίθια που δεν μπορώ να περιγράψω. Εντάξει, περιττό να πω ότι ξενέρωσα τη ζωή μου οικτρά.
Μου πήρε 3 μέρες να το ξεπεράσω, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι και τώρα που το σκέφτομαι ένα δάκρυ μαζεύεται στο δεξί μου μάτι.
Εχθές όμως είχαν σειρά Τα Μάτια του Μάγου ( Ojos de Brujo) ένα ισπανικό συγκρότημα εκ Βαρκελόνης ορμώμενο το οποίο το γνώρισα throught the hard way αλλά 'νταξ'. Κλασσικά στο Βράχων από τα χαράματα, με τα πόδια μου ήδη να πονάν από το ολοήμερο περπάτημα στο Παγκράτι για να βρω φόρεμα για το Γάμο. (όχι παιδάκι μου, δεν παντρεύομαι, κουνήσου από τη θέση σου!!!!) .
Το πρόγραμμα ανοίξαν το συγκρότημα Imam Baildi , μια χαρά αγοράκια, μια χαρά μουσική. Στη συνέχεια ρίξαμε πολύ γέλιο με τους Palliria και κάναμε διάφορα κακά σενάρια όσο τραγουδάγανε (;) , όχι απαραίτητα με το συγκρότημα.(ΠΟΛΥ ΓΕΛΙΟ). Και όταν με το καλό φύγανε, διαπιστώσαμε ότι ένα πρόβλημα στον φωτισμό θα έκανε το συγκρότημα να βγει 1 ώρα και 45 λεπτά αργότερα ( 23:15) . Αλλά επειδή ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη αλλά αγαπάει και τον νοικοκύρη ( εμάς δηλαδίς) η Μαρίνα και ο Carlitos ξεπέρασαν κάθε προσδοκία μας. Τραδούδησαν 2,5 ώρες περίπου, εκρηκτικότατοι, πολύ κεφάτοι, πολύ καλός ήχος, πολύ ωραία ατμόσφαιρα, γενικά όλα τα καλά του Θεού είχανε τα παιδιά, και χίλια μπράβο. Καλά η χορεύτρια φλαμένκο που είχανε μαζί τους, δεν μας άφησε άφωνους, μας ισωπέδωσε κυριολεκτικά.
Εντάξει, μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι είχαμε γίνει 2.500 κομμάτια, τα πόδια μας σερνόντουσαν αλλά καθόλου δεν πειράζει γιατί περάσαμε πολύ γαμηστερά. Μπράβο μας.
(το σεντονάκι μου αφιερωμένο στον über αγαπημένο ματιάρη Πρόβατο για να μην γκρινιάζει ότι δεν κάνω πόστ και με ξαναγκαντεμιάσει. Ντάξει μπεμπέεεεε μουυ;;)
Θα πάρω όμως τα πράγματα από την αρχή. Από τα μέσα του Μάη που ανακοινώνονται οι περισσότερες συναυλίες είχα σταμπάρει μερικές που ήξερα ότι την πρώτη εργάσιμη μερά που θα βρίσκομαι στην Αθήνα θα πήγαινα να πάρω εισιτήρια γι αυτές που μου γυάλιζαν. Όπερ και εγένετο.
Πήραμε εισιτήρια για Evanescence, Φ.Πλιάτσικα + Μαχαιρίτσα, Ojos de Brujo και πήγα για καφέ στα Αστροδολάρια (Σταρμπακσ ελληνιστί) και με στοργή και προδέρμ τα θαύμαζα και τους μιλούσα. Με τον αδελφό μου συζητούσαμε για το τι άλλο θα παίξει και οι προτάσεις μου για Κότσιρα (που απ΄ότι έμαθα καλύτερα που δεν πήγα γιατί ο Κότσιρας έκοψε το μαλλί - ποτέ δεν θα του το συγχωρέσω, ακούς Γιάννη, ΠΟΤΕ!!! ) και Μιλτάρα απορρίφθηκαν γιατί μπορεί να είμαστε νειάτα φρέσκα, ζουμερά και τρυφερά, (τρέμε τριαντάρη μπλόγκερ) αλλά μια κούραση μιας πιάνει όταν είμαστε 5-6 ώρες όρθιοι ( 2,5 ώρες τουλάχιστον πριν ανοίξουν οι πόρτες στηνόμαστε απ' έξω για να είμαστε οι πρώτοι στα κάγκελα μπροστά στη σκηνή, και 2 ++ ώρες συναυλίας) κι έτσι είπαμε να βάλουμε ένα φρένο.
Η πρώτη συναυλία πραγματοποιήθηκε με επιτυχία και ποταμούς ιδρώτα στο Καραϊσκάκη, το ίδιο και του Αλκίνοου με Μάλαμα που είχα εισιτήρια μιας και η μανούλα προμηθεύτηκε τα πολύτιμα χαρτάκια πολύ πριν φτάσουμε Ελλάδα , και σειρά είχε ο Φιλιππάκος, του οποίου η γιορτη στο Λυκαβηττό είχε πάρει παράταση εκτός από 29-30 Ιουνίου και για την 1η του Ιούλη (αυτήν διαλέξαμε).
Την Κυριακή το βράδυ εγώ ήμουν χαλαρή και άνετη μπροστά στο μωρό, και έκανα τσατ με μουσική υπόκρουση την Ελευθερία να επιμένει "ναιιιιιιιιι σεεε θέεεεελωωωωωωωω" και να είμαι σίγουρη ότι ολόκληρο το συμπαν είναι εναντίον μου. Το σπίτι βρισκόταν σε αναβρασμό, μιας και ο αδελφός μου με τον Ξάδελφο είχανε βαλθεί να γκρεμίσουν το σπίτι τα πουλάκια μου.
Κάαααποιαα στιγμή εκεί κοντά στις 21:40 μου έρχεται μια χαλαρή φλασιά ότι ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ ΙΟΥΛΙΟΥ ΕΧΕΙ Ο ΠΛΙΑΤΣΙΚΑΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑ και μάλιστα έχει αρχίσει εδώ και 10 λεπτά. Σημειωτέον ότι ήμουν στο εξωτικό Bugs Bunny Island ( Λαγονήσι).
Φωνάζω από το μπαλκόνι στα παιδιά να μου πουν αν μπήκε ο μήνας ΟΝΤΩΣ. Και φυσικά είχε μπει, και βέβαια ξεχάσαμε τη συναυλία, και ένιωσα τόσο ελλεϊνά ηλίθια που δεν μπορώ να περιγράψω. Εντάξει, περιττό να πω ότι ξενέρωσα τη ζωή μου οικτρά.
Μου πήρε 3 μέρες να το ξεπεράσω, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι και τώρα που το σκέφτομαι ένα δάκρυ μαζεύεται στο δεξί μου μάτι.
Εχθές όμως είχαν σειρά Τα Μάτια του Μάγου ( Ojos de Brujo) ένα ισπανικό συγκρότημα εκ Βαρκελόνης ορμώμενο το οποίο το γνώρισα throught the hard way αλλά 'νταξ'. Κλασσικά στο Βράχων από τα χαράματα, με τα πόδια μου ήδη να πονάν από το ολοήμερο περπάτημα στο Παγκράτι για να βρω φόρεμα για το Γάμο. (όχι παιδάκι μου, δεν παντρεύομαι, κουνήσου από τη θέση σου!!!!) .
Το πρόγραμμα ανοίξαν το συγκρότημα Imam Baildi , μια χαρά αγοράκια, μια χαρά μουσική. Στη συνέχεια ρίξαμε πολύ γέλιο με τους Palliria και κάναμε διάφορα κακά σενάρια όσο τραγουδάγανε (;) , όχι απαραίτητα με το συγκρότημα.(ΠΟΛΥ ΓΕΛΙΟ). Και όταν με το καλό φύγανε, διαπιστώσαμε ότι ένα πρόβλημα στον φωτισμό θα έκανε το συγκρότημα να βγει 1 ώρα και 45 λεπτά αργότερα ( 23:15) . Αλλά επειδή ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη αλλά αγαπάει και τον νοικοκύρη ( εμάς δηλαδίς) η Μαρίνα και ο Carlitos ξεπέρασαν κάθε προσδοκία μας. Τραδούδησαν 2,5 ώρες περίπου, εκρηκτικότατοι, πολύ κεφάτοι, πολύ καλός ήχος, πολύ ωραία ατμόσφαιρα, γενικά όλα τα καλά του Θεού είχανε τα παιδιά, και χίλια μπράβο. Καλά η χορεύτρια φλαμένκο που είχανε μαζί τους, δεν μας άφησε άφωνους, μας ισωπέδωσε κυριολεκτικά.
Εντάξει, μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι είχαμε γίνει 2.500 κομμάτια, τα πόδια μας σερνόντουσαν αλλά καθόλου δεν πειράζει γιατί περάσαμε πολύ γαμηστερά. Μπράβο μας.
(το σεντονάκι μου αφιερωμένο στον über αγαπημένο ματιάρη Πρόβατο για να μην γκρινιάζει ότι δεν κάνω πόστ και με ξαναγκαντεμιάσει. Ντάξει μπεμπέεεεε μουυ;;)
Tuesday, June 26, 2007
«Με ένα χαμόγελο μπορείς τα θαύματα να πεις....»
Όσοι με γνωρίζουν από κοντά θα γνωρίζουν την ιδιαίτερη αγάπη που τρέφω για τα καλλιτεχνικά δρώμενα και δει για τις καλοκαιρινές συναυλίες. Το εφετινό καλοκαίρι ξεκίνησε δυναμικά μιας και σχεδόν μόλις πάτησα τα άγια χώματα της καυτής αττικής γης πήγα και είδα τους Evanescence στο Στάδιο Καραϊσκάκη ...
Η αλήθεια είναι ότι θα ήταν άψογα αν δεν χρειαζόταν να αλλάξουμε το status μας από alive and kicking σε extracting bebeli αλλά δεν πειράζει μιας και όταν ξεκίνησε η συναυλία τα πράγματα καλυτέρευσαν για εμάς στην πρώτη πρώτη σειρά και οι securitαδες μας έδιναν μπουκαλάκια με νερό για να πιούμε ή να μπουγελωθούμε. Επίσης, μπορούσαμε και αναπνέαμε αρκούντως κι έτσι την παλέψαμε. Η Amy Lee ήταν απίστευτα εκρηκτική παρουσία και μας είπε ότι και τις 2 φορές που ήρθε Ελλάδα το κοινό ήταν (το 2004) και είναι (φέτος) από τα πιο ζεστά που έχουν συναντήσει μέχρι τώρα στην περιοδεία τους.
Δυστυχέστατα η συναυλία διήρκεσε μόνο 1,5 ώρα και μας φάνηκε πραγματικά μικρή, μιας κι έχουμε συνηθίσει σε τουλάχιστον 2ωρες συναυλίες + δεύτερο ανκόρ + +.. αλλά αυτά είναι καμώματα των Ελλήνων τραγουδιστών κι έτσι δεν τα παρεξηγώ τα παιδιά. Το support Ευριδίκη – Κοργιαλλάς χαρακτηρίζεται με εξωφρενική επιείκια ως άκυρο και τρώει μεγαλειώδες ban.
Το δεύτερο χαρμόσυνο γεγονός ήταν η πολυαναμενόμενη σύμπραξη του πολλά βαρύ Σωκράτη Μάλαμα και του μοναδικά αποθεωμένου Αλκίνοου Ιωαννίδη.
Τα λόγια είναι πραγματικά λίγα γι αυτό που νιώσαμε εχθές το βράδυ σε ένα κατάμεστο θέατρο Λυκαβηττού , μια συναυλία sold out και ένα κοινό να έχει καλύψει κάθε σημείο που χωράγανε δύο παπούτσια. Οι πόρτες άνοιξαν λίγο μετά το 1/3 της συναυλίας και γι’αυτούς που δεν πρόλαβαν να προμηθευτούν εισιτήρια εγκαίρως, κι έται η παρέα μεγάλωσε λίγο ακόμα ... Ένας Αλκίνοος ντροπαλός και λιγομίλητος συμπλήρωσε άρτια τον Σωκράτη που είχε έρθει με πολλά πολλά κέφια....
Λάβαμε εγκώμια για τη θέρμη μας ως κοινό, τραβήξαμε αρκετά βιντεάκια, βγάλαμε αρκετές φωτογραφίες και τέλος προμηθευτήκαμε και το υπέρτατο αντικείμενο που μεγαλώνει την ήδη πλούσια συλλογή μας. Η περιοδεία τους ξεκίνησε δυναμικά και εμείς είμαστε εδώ για να τους ακολουθήσουμε σε όσο το δυνατόν περισσότερους προρισμούς.. Καλό Συναυλιακό Καλοκαίρι....
«Με ένα χαμόγελο μπορείς τα θαύματα να πεις....»
Η αλήθεια είναι ότι θα ήταν άψογα αν δεν χρειαζόταν να αλλάξουμε το status μας από alive and kicking σε extracting bebeli αλλά δεν πειράζει μιας και όταν ξεκίνησε η συναυλία τα πράγματα καλυτέρευσαν για εμάς στην πρώτη πρώτη σειρά και οι securitαδες μας έδιναν μπουκαλάκια με νερό για να πιούμε ή να μπουγελωθούμε. Επίσης, μπορούσαμε και αναπνέαμε αρκούντως κι έτσι την παλέψαμε. Η Amy Lee ήταν απίστευτα εκρηκτική παρουσία και μας είπε ότι και τις 2 φορές που ήρθε Ελλάδα το κοινό ήταν (το 2004) και είναι (φέτος) από τα πιο ζεστά που έχουν συναντήσει μέχρι τώρα στην περιοδεία τους.
Δυστυχέστατα η συναυλία διήρκεσε μόνο 1,5 ώρα και μας φάνηκε πραγματικά μικρή, μιας κι έχουμε συνηθίσει σε τουλάχιστον 2ωρες συναυλίες + δεύτερο ανκόρ + +.. αλλά αυτά είναι καμώματα των Ελλήνων τραγουδιστών κι έτσι δεν τα παρεξηγώ τα παιδιά. Το support Ευριδίκη – Κοργιαλλάς χαρακτηρίζεται με εξωφρενική επιείκια ως άκυρο και τρώει μεγαλειώδες ban.
Το δεύτερο χαρμόσυνο γεγονός ήταν η πολυαναμενόμενη σύμπραξη του πολλά βαρύ Σωκράτη Μάλαμα και του μοναδικά αποθεωμένου Αλκίνοου Ιωαννίδη.
Τα λόγια είναι πραγματικά λίγα γι αυτό που νιώσαμε εχθές το βράδυ σε ένα κατάμεστο θέατρο Λυκαβηττού , μια συναυλία sold out και ένα κοινό να έχει καλύψει κάθε σημείο που χωράγανε δύο παπούτσια. Οι πόρτες άνοιξαν λίγο μετά το 1/3 της συναυλίας και γι’αυτούς που δεν πρόλαβαν να προμηθευτούν εισιτήρια εγκαίρως, κι έται η παρέα μεγάλωσε λίγο ακόμα ... Ένας Αλκίνοος ντροπαλός και λιγομίλητος συμπλήρωσε άρτια τον Σωκράτη που είχε έρθει με πολλά πολλά κέφια....
Λάβαμε εγκώμια για τη θέρμη μας ως κοινό, τραβήξαμε αρκετά βιντεάκια, βγάλαμε αρκετές φωτογραφίες και τέλος προμηθευτήκαμε και το υπέρτατο αντικείμενο που μεγαλώνει την ήδη πλούσια συλλογή μας. Η περιοδεία τους ξεκίνησε δυναμικά και εμείς είμαστε εδώ για να τους ακολουθήσουμε σε όσο το δυνατόν περισσότερους προρισμούς.. Καλό Συναυλιακό Καλοκαίρι....
«Με ένα χαμόγελο μπορείς τα θαύματα να πεις....»
Subscribe to:
Posts (Atom)