Whitefire σε περιπέτειες

Sunday, December 18, 2005

Εμπειρία

Δεν ξέρω αν μπορώ αυτή τη στιγμή να κάνω ολοκληρωμένο ποστ, αλλά θα προσπαθήσω να ξαταγράψω ότι είδα σήμερα.

Τρεις μέρες πριν, πρωί. Είμαι στη στάση του τραμ και περιμένω. Το τραμ έρχεται και από την μπροστινή πόρτα , από εκεί που θα έμπαινα , κατεβαίνει μια αρκετά εμφανίσιμη κυρία που παρόλο που δεν είχε ήλιο φόραγε γυαλιά ηλίου. Κράταγε ένα κοριτσάκι από το χέρι ,κοντά στα 6, με πολύ λαμπερό πρόσωπο. Πίσω της ένας κύριος που είχε ένα κάπως περίεργο βλέμμα , κράταγε από το χέρι ένα μικρό αγοράκι, γύρω στα 2.5, με πολύ όμορφα γαλάζια μάτια. Έσκυβε για να το κρατήσει και με παραξένεψε το γεγονός που δεν πήρε το μωρό αγκαλιά. Περίμενα να κατεβούν κι ύστερα ανέβηκα. Η εικόνα του ζευγαριού για κάποιο λόγο ήταν κολλημένη στο μυαλό μου για όλη την ημέρα μέχρι που πήγα για ύπνο το βράδυ.

Σήμερα το μεσημέρι ανεβαίνω στο τραμ. Στην επόμενη στάση το ίδιο ζευγάρι επιβιβάζεται. Τα παιδάκια μαζί τους. Ίδιο μοτίβο: καλοντυμένη ,εμφανίσιμη η κυρία, περιποιημένος ο κύριος, γυαλιά η κυρία , ο κύριος όχι, τα παιδάκια σφιχτά στα χέρια τους. Τα αφήνουν να ανέβουν πρώτα στο τραμ κι ακολουθούν.

Για πρώτη φορά παρατήρησα ότι και οι δύο κράταγαν στο άλλο χέρι τους ένα άσπρο μπαστούνι. Ήταν ζευγάρι τυφλών. Έμεινα και τους κοίταζα για πολλή ώρα, δεν ξέρω γιατί. Βρήκαν στα παιδιά κάθισμα, όχι ιδιαίτερα δύσκολα μιας και υπήρχαν αρκετές καινές θέσεις. Έμειναν όρθιοι.Κάποια στιγμή το κοριτσάκι σηκώνεται και απομακρύνεται από τη θέση της. Η μητέρα το καταλαβαίνει και με αγωνία απλώνει το χέρι της , σε μια προσπάθεια να την ψάξει, και ταυτόχρονα φωνάζει " Άννυ; ". -¨ Εδώ είμαι ¨ απαντά η μικρή και το πρόσωπο της μητέρας ηρεμεί.

Μέσα στην ίδια μέρα για δεύτερη φορά μία σκέψη μου έρχεται στο μυαλό. Πόσο δύσκολο είναι να μην ζεις μια "φυσιολογική ζωή". Το πρωί διάβαζα Βολογία και Μεταλλάξεις και το σκέφτόμουν για ώρα. Μετά ήρθε το ζευγάρι.

Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο. Να έχεις κάτι και να το χάσεις, ή να μην το είχες ποτέ οπότε δεν νιώθεις την απώλειά του τόσο έντονη; Νομίζω το πρώτο είναι πιο οδυνηρό.

Αργότερα, αφού κατέβηκα μιά στάση πιο μετά από αυτή που ήθελα ,γιατί η εικόνα αυτή με καθήλωσε, προσπαθούσα να φανταστώ τη ζωή αυτού του ζευγαριού.

Ξυπνάνε το πρωί και δεν μπορούνε να δούνε ο ένας τον άλλον στο κρεβάτι. Ετοιμάζουν πρωινό ενστικτωδώς. Ξυπνάνε τα παιδιά και δεν μπορούνε να δούνε το αγουροξυπνημένο προσωπάκι τους. Να ξέρουνε άραγε τι όμορφα παιδάκια που έχουν;Πόσο επίπονο πρέπει να είναι να μην μπορούν να τα βλέπουν να μεγαλώνουν; Να ξέρουν τι είναι η ομορφιά; Να ξέρουν πως μοιάζει το γαλάζιο;

Όταν γύρισα στο σπίτι έκανα ένα πείραμα. Έδεσα μια πετσέτα γύρω από τα μάτια μου, γνωρίζοντας πως αν απλά τα έκλεινα σίγουρα θα τα άνοιγα ξανά πολύ σύντομα. Προσπάθησα να καθαρίσω τον φούρνο μικροκυμάτων. Στην αρχή ήταν δύσκολο. Άρχισα να βάζω τη φαντασία μου να δουλέψει και το ένστικτο να λειτουργήσει. Έβγαλα το γυάλινο δίσκο που έχει μέσα και τον άφησα στο νεροχύτη. Δεν υπολόγισα την απόσταση κι έτσι τον χτύπησα κάπως δυνατά, ευτυχώς χωρίς να σπάσει. Πήρα σφουγγάρι και σαπούνι κι άρχισα να τον καθαρίζω. Μου πήρε σχεδόν 15 λεπτά . Μετά έπλυνα το δίσκο. Τον έβαλα να στραγγίξει κι έψαξα να βρω την πετσέτα να τον σκουπίσω. Δεν ήταν στη θέση της και προσπάθησα να θυμιθώ που την άφησα. Μετά από λίγο τη βρήκα, σκούπισα το δίσκο και τον έβαλα στη θέση του. Έλυσα την πετσέτα και διαπίστωσα πως ο φούρνος ήταν πολύ πιο καθαρός από ότι αν τον έπλενα με ανοιχτά μάτια.

Δεν μπορώ ακριβώς να περιγράψω τι ένιωσα..

Μπορεί να σας φαίνεται περίεργο που μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση αυτό το ζευγάρι. Δεν ήταν η πρώτη φορά πού έβλεπα τυφλό, αλλά για κάποιο λόγο "πληγώθηκα" πολύ...
posted by alienlover at 23:44

8 Comments:

Διάβασα το κείμενό σου 5-6 φορές.

Το μόνο που έχω να πω -και να είναι αληθινό αυτή τη στιγμή- είναι πως ένιωσα χαρά μεγάλη που κάπου, εκεί έξω, υπάρχει ένας άνθρωπος με τη δική σου καλλιεργημένη ευαισθησία.

Και κάτι άλλο, ίσως στερεότυπο, αλλά μου βγαίνει τελείως αυθόρμητα: Αυτοί οι Άνθρωποι, αυτό το ζευγάρι, βλέπουν θαυμάσια. Ευθέως, στην ουσία των πραγμάτων. Τυχερά θαρρώ τα παιδιά τους να έχουν δυο γονείς τόσο Ανθρώπινους.

9:34 AM  

Μην ξεχνας πως η ανεχεια της ορασης σε αυτους τους ανθρωπους τους κανουν να αναπτυξουν τις αλλες αισθησεις περισσοτερο απο εμας.

Ακουνε πραγματα καλυτερα απο μας, γευονται τα παντα πιο ομορφα, μυριζουν πιο αιθεριες μυρωδιες και αγγιζουν με μεγαλυτερη αισθηση.

Αν για ενα πραγμα θα θεωρουσα τον εαυτο μου ατυχο αν ημουν τυφλος, θα ηταν επειδη δεν θα μπορουσα να διαβασω αυτο το ποστ.

11:24 AM  

από τα πιο όμορφα πόστ που έχω διαβάσει!
με συγκίνησες..!
και συμφωνώ απόλυτα με τον Nibelungen..

5:08 AM  

nibelungen: tha simfonisw mazi sou, vlepoun thaumasia, eimai sigouri..
mn8:ki esu exeis dikio...eidika me to teleutaio..m'esteiles..
mairi : thnx...
auto pou ksehasa na grapso sto post einai oti apo ekeini ti stigmi suneiditopoiisa, kapws apotoma vevaia, pws ta ehoume ola kai pali euharistimenoi den eimaste.
aharistia....

11:14 AM  

Χάνοντας κάτι κερδίζεις κάτι άλλο...
...mn8 αν ήσουν τυφλός θα σου το διάβαζα ευχαρίστως...

7:13 PM  

me suginise polu to post sou, emeis koitame ton allo mes sta matia kai prospa8oume na katalaboume ta sunais8imata tou autoi oi an8rwpoi den koitane mes sta matia koitane pio ba8ia...mes stin kardia kati pou 8a eprepe na kanoume oloi mas.
kai gi alli mia fora me suginises polu

11:41 PM  

Χαίρομαι αφάνταστα που διαβάζω κάτι τέτοιο από σένα γιατί ακόμη μια φορά δείχνεις πόσο καλά διάλεξες να κάνεις αυτό που κάνεις! :)

Μου θύμισες μια άλλη περίπτωση που με είχε εκπλήξει και είχα θαυμάσει. Πριν απο ρια χρόνια είχα δουλέψει στο φαρμακείο της θείας μου και είχε έρθει μια μέρα μια γυναίκα που μόνο έβγαζε κάτι κραυγές. Μετά έμαθα πως ήταν κωφάλαλη. Το αξιοθαύμαστο όμως ήταν πως ήταν παντρεμένη με έναν κωφάλαλο άντρα και είχαν δυο υγειέστατα παιδιά που τα μεγάλωσαν μόνοι τους. Είδα μια από τις κοπέλες. Ήταν φανταστικό που είχαν καταφέρει να τις μεγαλώσουν όπως μεγαλώσαμε όλοι μας!

7:51 AM  

Ευχαριστώ για τα σχόλια σας..

pegasus, φαίνεται πως αυτοί οι άνθρωποι με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ξέρουν τι θα πει "αρχές" και "ήθος" . Είναι καταπληκτικό...

Πρόσφατα είχα μια διαφωνία με ένα φίλο για το τι μας προσφέρει η πόλη εδώ και τι είχε στη χώρα του. Επέμενε πως εδώ η πόλη είναι νεκρή γιατί τα μαγαζιά δεν είναι ανοιχτά όλη την ημέρα, υπάρχει συγκεκριμένος αριθμός εστιατορίων ( το ενδεχόμενο να υπάρχουν κι άλλα κι εμείς απλά να μην τα ξέρουμε το απέκλεισε) , ότι δεν έχεις τι να κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου (πάλι καλά που μας περισσεύει δηλαδή...) και γκρίνιαζε για χίλια δυο άλλα πράγματα.
Κάποια στιγμή, δεν άντεξα , του είπα για το συγκεκριμένο ζευγάρι και πως παρόλο που δεν βλέπουν υπήρχε ένα χαμόγελο στο προσωπό τους, και για το λίγο που τους συνάντησα, φάνηκαν ευτυχισμένοι άνθρπωποι.
Η απάντηση του παιδιού, αφού δυσανασχέτησε πρώτα, ήταν "γιατί το πας τόσο μακριά; Αφού είμαι υγιής!!"
Ύστερα από αυτό δεν είχα να του πω τίποτα άλλο...........

3:12 PM  

Post a Comment

<< Home